Diuver, 10 mg,tabl.,(i.row),Delf,Litwa, 30 szt

Lek Diuver to środek moczopędny. Po podaniu doustnym torasemid wchłania się szybko i niemal całkowicie, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1–2 godzin. Około 80% dawki jest wydalane z moczem. Produkt pochodzi z importu równoległego.

Lek stosuje się w leczeniu obrzęków związanych z zastoinową niewydolnością serca, obrzęku płuc, a także obrzęków pochodzenia wątrobowego i nerkowego.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Zalecana dawka dla dorosłych w przypadku obrzęków:

• Zwykle 5 mg doustnie raz na dobę.
• W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększyć do 20 mg raz na dobę.
• W wyjątkowych sytuacjach stosowano dawki do 40 mg na dobę.

• Typowy obraz przedawkowania torasemidu nie jest znany.
• Przedawkowanie może powodować nadmierną diurezę z ryzykiem utraty płynów i elektrolitów, co może prowadzić do senności, splątania, spadku ciśnienia, zapaści krążeniowej oraz zaburzeń żołądkowo-jelitowych.
• Brak specyficznej odtrutki. Leczenie polega na zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku oraz uzupełnieniu płynów i elektrolitów.
• W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

• Pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej.
• Jeśli zbliża się pora kolejnej dawki, należy ją przyjąć o wyznaczonej godzinie.
• Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Substancją czynną jest torasemid – każda tabletka zawiera 10 mg torasemidu.

Pozostałe składniki: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian.

Opakowanie zawiera 30 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na torasemid, pochodne sulfonylomocznika lub którykolwiek składnik leku.
• Zaburzenia czynności nerek z bezmoczem.
• Śpiączka wątrobowa i stany przedśpiączkowe.
• Niedociśnienie tętnicze.
• Karmienie piersią.

Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem, szczególnie w przypadku:

• zaburzeń w oddawaniu moczu – przed terapią należy usunąć ich przyczynę i wyrównać gospodarkę wodno-elektrolitową,
• długotrwałego leczenia – konieczna jest regularna kontrola elektrolitów, glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny, lipidów oraz morfologii krwi,
• skłonności do hiperurykemii i dny moczanowej,
• cukrzycy jawnej lub utajonej – należy monitorować metabolizm węglowodanów.

Należy zachować ostrożność w przypadku zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, jednoczesnego stosowania litu, aminoglikozydów lub cefalosporyn, niewydolności nerek spowodowanej czynnikami nefrotoksycznymi oraz u dzieci poniżej 12 lat.

Lek może dawać dodatnie wyniki testów antydopingowych. Stosowanie go w celach dopingowych jest niebezpieczne dla zdrowia.

Lek zawiera laktozę – w przypadku nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem. Zawartość sodu jest znikoma (mniej niż 1 mmol na dawkę).

Jak każdy lek, Diuver może powodować działania niepożądane:

Często (≤10%):

• zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zwłaszcza przy diecie niskosodowej,
• hipokaliemia, szczególnie u pacjentów z wymiotami, biegunką, stosujących środki przeczyszczające lub z chorobami wątroby,
• objawy odwodnienia i utraty elektrolitów (bóle i zawroty głowy, spadki ciśnienia, osłabienie, senność, splątanie, utrata apetytu, kurcze mięśni),
• wzrost stężenia kwasu moczowego, glukozy i lipidów,
• zaostrzenie zasadowicy metabolicznej,
• zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia),
• wzrost aktywności enzymów wątrobowych (np. gamma-GT).

Niezbyt często (≤1%):

• zatrzymanie moczu u pacjentów z zaburzeniami odpływu,
• wzrost stężenia mocznika i kreatyniny.

Rzadko (≤0,1%):

• parestezje kończyn.

Bardzo rzadko (≤0,01%):

• powikłania zakrzepowe, zaburzenia krążenia sercowego i mózgowego (np. niedokrwienie serca i mózgu, arytmie, dławica, zawał, omdlenia),
• zapalenie trzustki,
• zmniejszenie liczby krwinek i płytek krwi,
• reakcje alergiczne (świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło),
• zaburzenia widzenia i słuchu (szumy uszne, utrata słuchu),
• parestezje, mrowienie, drętwienie kończyn.

Częstość nieznana:

• suchość błon śluzowych jamy ustnej.