Lorazepam TZF, 1 mg, tabl., 28 szt

Lorazepam TZF to lek uspokajający i przeciwlękowy należący do grupy benzodiazepin.

• Krótkotrwałe, objawowe leczenie stanów lękowych, napięcia, pobudzenia oraz zaburzeń snu wynikających z tych stanów.
• Premedykacja przed zabiegami diagnostycznymi oraz przed i po zabiegach chirurgicznych.

Leczenie lorazepamem nie jest konieczne w przypadku wszystkich stanów lękowych czy zaburzeń snu, gdyż często są one objawem chorób, które można leczyć innymi metodami. Niepokój i napięcie związane ze stresem dnia codziennego zazwyczaj nie wymagają stosowania leków uspokajających. Lorazepam jako lek nasenny należy stosować tylko wtedy, gdy pożądane jest również działanie w ciągu dnia.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkę i czas leczenia dostosowuje się indywidualnie, stosując najmniejszą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas.

Leczenie stanów lękowych i zaburzeń snu: zazwyczaj 0,5–2,5 mg na dobę w 2–3 dawkach podzielonych lub jednorazowo wieczorem. Maksymalna dawka dobowa wynosi 7,5 mg.

Premedykacja: 1–2,5 mg wieczorem przed zabiegiem i/lub 2–4 mg na 1–2 godziny przed zabiegiem; po zabiegu 1–2,5 mg w odpowiednich odstępach.

Dzieci: dawki jednorazowe 0,5–1 mg, nie więcej niż 0,05 mg/kg masy ciała.

Pacjenci w podeszłym wieku lub osłabieni: dawkę początkową należy zmniejszyć o około 50%.

Pacjenci z zaburzeniami wątroby: w łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach dawkę ustala lekarz; lek jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach wątroby.

Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Można je przyjmować niezależnie od posiłków, jednak nie na pełny żołądek. W przypadku leczenia bezsenności lek należy przyjmować przed snem. Tabletki 1 mg i 2,5 mg można dzielić na równe dawki.

Czas stosowania: ograniczony do pojedynczych dawek lub kilku dni w ostrych stanach. Po 2 tygodniach lekarz powinien ocenić konieczność dalszego leczenia i ewentualnie stopniowo zmniejszać dawkę. Nagłe odstawienie po dłuższym stosowaniu może wywołać objawy odstawienia, dlatego leczenie należy kończyć stopniowo.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Objawy przedawkowania to m.in. senność, splątanie, spłycony oddech, zaburzenia koordynacji, a w ciężkich przypadkach utrata przytomności. Nie należy prowokować wymiotów bez wyraźnego zalecenia lekarza.

Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę, powinien przyjąć kolejną o zwykłej porze następnego dnia. Nie należy stosować dawki podwójnej.

Każda tabletka zawiera 1 mg lorazepamu. Substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna (typ 102), karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), magnezu stearynian, laktoza jednowodna.

Opakowanie zawiera 28 tabletek.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na lorazepam, inne benzodiazepiny lub którykolwiek składnik leku.
• Uzależnienie od leków, alkoholu lub opioidów obecnie lub w przeszłości.
• Miastenia, ataksja rdzeniowa i móżdżkowa.
• Ostre zatrucie alkoholem lub lekami działającymi depresyjnie na OUN.
• Zespół bezdechu sennego.
• Ciężkie zaburzenia oddychania, przewlekła obturacyjna choroba płuc.
• Ciężka choroba wątroby.

Powyższe przeciwwskazania dotyczą również sytuacji z przeszłości.

Lekarz powinien monitorować pacjenta na początku leczenia, szczególnie dzieci, osoby starsze i osłabione. Lorazepam może nasilać objawy depresji i ujawniać skłonności samobójcze, dlatego nie należy go stosować bez leczenia przeciwdepresyjnego u pacjentów z depresją. U osób z chorobami wątroby, nerek, niewydolnością serca lub niskim ciśnieniem może wystąpić zwiększona wrażliwość na lek. Stosując lorazepam jako lek nasenny, należy zapewnić 7–8 godzin snu, aby uniknąć senności po przebudzeniu.

Podczas leczenia mogą wystąpić reakcje paradoksalne, szczególnie u dzieci i osób starszych. W takim przypadku należy przerwać leczenie. Lorazepam może nasilać encefalopatię wątrobową. Stosowanie benzodiazepin wiąże się z ryzykiem depresji oddechowej, uzależnienia psychicznego i fizycznego, nawet po kilku tygodniach stosowania. Ryzyko jest większe u osób z uzależnieniami w wywiadzie. Nie zaleca się długotrwałego stosowania leku. Zgłaszano ciężkie reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, który może zagrażać życiu.

Lorazepam może spowalniać reakcje, szczególnie na początku leczenia, co uniemożliwia bezpieczne prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Alkohol dodatkowo nasila to działanie. Decyzję o zdolności do prowadzenia pojazdów podejmuje lekarz.

Jak każdy lek, Lorazepam TZF może powodować działania niepożądane. Mogą one wystąpić szczególnie na początku leczenia lub przy zbyt dużej dawce.

Ciężkie działania niepożądane wymagające natychmiastowej pomocy:

• reakcje paradoksalne (lęk, pobudzenie, agresja, omamy),
• myśli samobójcze,
• reakcje alergiczne, obrzęk naczynioruchowy,
• żółtaczka, reakcje skórne,
• depresja oddechowa, bezdech.

Bardzo często: uspokojenie, zmęczenie, senność.

Często: ataksja, splątanie, depresja, zawroty głowy, osłabienie mięśni.

Niezbyt często: zmiany libido, impotencja, nudności.

Częstość nieznana: zaburzenia krwi, drżenia, zaburzenia widzenia, napady drgawkowe, śpiączka, niedociśnienie, zaparcia, zaburzenia wątroby, hipotermia i inne.

Po nagłym odstawieniu mogą wystąpić objawy odstawienia, takie jak lęk, bezsenność, drgawki. Ryzyko rośnie wraz z dawką i czasem stosowania. Objawów można uniknąć, stopniowo zmniejszając dawkę.

Lorazepam nasila działanie leków działających depresyjnie na OUN, takich jak leki nasenne, uspokajające, przeciwbólowe (opioidy), leki przeciwpadaczkowe, przeciwhistaminowe, psychotropowe. Jednoczesne stosowanie z opioidami zwiększa ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych sytuacjach. Wspólne stosowanie z klozapiną może powodować nadmierne uspokojenie i zaburzenia ruchowe. Kwas walproinowy i probenecyd zwiększają stężenie lorazepamu we krwi, co wymaga zmniejszenia dawki. Teofilina i aminofilina mogą osłabiać działanie lorazepamu.

Leku nie należy stosować w ciąży. Przyjmowanie lorazepamu w ciąży może spowodować objawy odstawienia u noworodka, a pod koniec ciąży – depresję oddechową, hipotonię i inne zaburzenia u dziecka. Lorazepam przenika do mleka matki, dlatego nie wolno go stosować w okresie karmienia piersią, gdyż może powodować uspokojenie i problemy ze ssaniem u niemowlęcia.

Leku nie należy stosować u osób poniżej 18 lat, chyba że jest to konieczne w celu uspokojenia przed lub po zabiegu chirurgicznym albo diagnostycznym. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 lat.