Zenofor,1000 mg, tabl.powl.,120 szt

Zenofor to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający substancję czynną – metforminy chlorowodorek. Stosowany jest w leczeniu oraz profilaktyce cukrzycy typu 2.

Zenofor jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2 u dorosłych, szczególnie u osób z nadwagą, gdy sama dieta i aktywność fizyczna nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii. Może być stosowany jako jedyny lek lub w połączeniu z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi bądź insuliną. Preparat znajduje również zastosowanie w zapobieganiu cukrzycy typu 2 u pacjentów ze stanem przedcukrzycowym. U dzieci od 10. roku życia i młodzieży może być stosowany samodzielnie lub w terapii skojarzonej z insuliną.

Metformina, substancja czynna leku Zenofor, należy do grupy biguanidów i działa przeciwcukrzycowo. Obniża stężenie glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po posiłkach. Nie stymuluje wydzielania insuliny, dlatego nie wywołuje hipoglikemii.

Substancją czynną jest metforminy chlorowodorek. Każda tabletka powlekana Zenofor 1000 mg zawiera 1000 mg metforminy chlorowodorku, co odpowiada 780 mg metforminy.

Substancje pomocnicze: rdzeń tabletki – hypromeloza 615, węglan sodu bezwodny, powidon K 25, magnezu stearynian; otoczka – hypromeloza 606, makrogol 6000, dwutlenek tytanu (E 171).

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Dawkę ustala lekarz indywidualnie. Tabletek nie wolno kruszyć ani żuć – należy je połykać w całości, popijając szklanką wody. Zaleca się przyjmowanie leku w trakcie lub po posiłku.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Leku nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik, ostrej kwasicy metabolicznej, stanu przedśpiączkowego w cukrzycy, ciężkiej niewydolności nerek, ostrych stanów chorobowych z ryzykiem zaburzeń czynności nerek (np. odwodnienie, ciężkie zakażenie, wstrząs), chorób mogących powodować niedotlenienie tkanek (niewyrównana niewydolność serca, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał serca, wstrząs), niewydolności wątroby, ostrego zatrucia alkoholem oraz w przypadku alkoholizmu.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, która może prowadzić do śpiączki. Objawy kwasicy mleczanowej to m.in. wymioty, ból brzucha, skurcze mięśni, złe samopoczucie, silne zmęczenie, trudności w oddychaniu, obniżenie temperatury ciała i spowolnienie akcji serca. W przypadku wystąpienia wymiotów, biegunki lub gorączki prowadzących do odwodnienia należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Podczas terapii należy unikać nadmiernego spożycia alkoholu, ponieważ zwiększa to ryzyko kwasicy mleczanowej.

W razie wystąpienia hipoglikemii należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Jak każdy lek, Zenofor może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Bardzo często zgłaszane są nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i utrata apetytu (u więcej niż 1 na 10 pacjentów). Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do opakowania.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych dostępnych bez recepty. Szczególnie istotne jest, jeśli pacjent stosuje: kortykosteroidy, leki moczopędne, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), inhibitory ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, leki stosowane w astmie (np. salbutamol, terbutalina) oraz inne leki przeciwcukrzycowe. W przypadku planowanego badania rentgenowskiego lub tomografii z użyciem środka kontrastowego zawierającego jod należy po konsultacji z lekarzem przerwać stosowanie leku i wznowić je w terminie wskazanym przez lekarza.

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające, że są w ciąży, powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. W okresie karmienia piersią nie należy przyjmować preparatu Zenofor.

Decyzję o stosowaniu leku u dzieci i młodzieży podejmuje lekarz.