Xevoben XR, 100 mg + 25 mg, kaps.o przedl.uwaln,tw., 100 szt

Xevoben to lek w postaci twardych kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, zawierający dwie substancje czynne: lewodopę i benserazyd. Preparat stosuje się w leczeniu choroby Parkinsona oraz zespołu niespokojnych nóg.

Lek Xevoben jest wskazany w terapii choroby Parkinsona (drżączki porażennej, charakteryzującej się drżeniem, spowolnieniem ruchów i sztywnością mięśni) oraz objawów parkinsonowskich spowodowanych zatruciem, zapaleniem mózgu lub zmianami miażdżycowymi. Nie stosuje się go w przypadku parkinsonizmu wywołanego lekami. Preparat jest również przeznaczony do leczenia zespołu niespokojnych nóg o nieznanej przyczynie oraz zespołu niespokojnych nóg związanego z niewydolnością nerek wymagającą dializy.

Xevoben zawiera lewodopę, będącą aminokwasem, który w połączeniu z inhibitorem dekarboksylazy – benserazydem – uzupełnia niedobór dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym.

Substancjami czynnymi są lewodopa i benserazyd. Każda kapsułka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 100 mg lewodopy oraz 25 mg benserazydu (w postaci chlorowodorku).

Substancje pomocnicze: zawartość kapsułki – hypromeloza, uwodorniony olej roślinny (z bawełny), wapnia wodorofosforan, powidon K30, mannitol, talk, magnezu stearynian; osłonka kapsułki – żelatyna (E 141), dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), indygotyna (E 132).

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkę ustala lekarz indywidualnie. Preparat przyjmuje się doustnie, najlepiej 30 minut przed posiłkiem lub godzinę po nim, popijając odpowiednią ilością płynu (najlepiej szklanką wody) lub spożywając niewielki posiłek ubogi w białko, np. sucharki. Kapsułki należy połykać w całości.

Leku nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik, u pacjentów poniżej 25. roku życia, przy ciężkich zaburzeniach endokrynologicznych (np. nadczynność tarczycy, zespół Cushinga, guz chromochłonny), ciężkich zaburzeniach metabolicznych, wątroby, nerek lub szpiku kostnego, ciężkiej chorobie nerek nieleczonej dializami (w zespole niespokojnych nóg), ciężkich chorobach serca (np. tachykardia, zaburzenia rytmu, niewydolność), zaburzeniach psychicznych (psychozy), jednoczesnym stosowaniu rezerpiny lub nieselektywnych inhibitorów MAO (ryzyko przełomu nadciśnieniowego). Inhibitory MAO należy odstawić co najmniej 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii. Nie wolno łączyć selektywnego inhibitora MAO-A z MAO-B, gdyż odpowiada to nieselektywnemu hamowaniu MAO. Przeciwwskazaniem jest także jaskra z zamkniętym kątem przesączania.

Leku Xevoben nie wolno stosować u kobiet w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów po zawale serca, z nieregularnym rytmem serca, zmniejszonym przepływem wieńcowym lub niewydolnością serca, z chorobą wrzodową, obniżoną wytrzymałością kości, jaskrą z otwartym kątem przesączania (lewodopa może zwiększać ciśnienie śródgałkowe) oraz u osób z cukrzycą. U osób predysponowanych mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości. W przypadku nadmiernej senności w ciągu dnia lub nagłych napadów snu podczas terapii należy skonsultować się z lekarzem.

Podczas leczenia należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn, ponieważ lek może powodować nadmierne zmęczenie lub nagłe napady snu.

Jak każdy lek, Xevoben może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Do działań o nieznanej częstości należą: katar, zapalenie oskrzeli, zakażenia z gorączką; zmniejszenie liczby płytek krwi, białych i czerwonych krwinek; zmniejszony apetyt; zaburzenia poznawcze i zachowania po przyjęciu zbyt dużych dawek; splątanie, depresja, lęk, urojenia, zaburzone poczucie czasu; zaburzenia kontroli impulsów (np. uzależnienie od hazardu, kompulsywne zakupy, nadmierny popęd seksualny, kompulsywne jedzenie); zaburzenia smaku, ruchy mimowolne, zmęczenie, nagłe napady snu, zawroty głowy, ból głowy, suchość w ustach; nieregularny rytm serca; obniżone ciśnienie krwi z zawrotami głowy i omdleniami; nudności, wymioty, biegunka (zwłaszcza na początku leczenia); zmiana zabarwienia śliny, języka, zębów i błony śluzowej; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; reakcje skórne (świąd, wysypka); zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zmiana koloru moczu (zwykle na czerwony, ciemniejący po odstaniu). Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także wydawanych bez recepty. Szczególnie istotne jest stosowanie leków na obniżone ciśnienie, zaburzenia krążenia, nieregularne bicie serca, leków indukujących poród, sympatykomimetyków (np. epinefryna, norepinefryna, izoproterenol, amfetamina), leków przeciwnadciśnieniowych, opioidów, rezerpiny, neuroleptyków i leków przeciwdepresyjnych. Lewodopa może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych (katecholaminy, kreatynina, kwas moczowy, glukoza), powodować fałszywie dodatnie wyniki ketonów w moczu i odczynu Coombsa oraz fałszywie ujemne wyniki glukozy w moczu. W przypadku planowanego znieczulenia ogólnego z użyciem halotanu należy odstawić lek 12–48 godzin przed zabiegiem ze względu na ryzyko wahań ciśnienia i arytmii.

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające ciążę powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Preparatu nie należy stosować w ciąży ani w okresie karmienia piersią. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie testu ciążowego.

Leku nie stosuje się u dzieci i młodzieży poniżej 25. roku życia.