Xevoben, 200 mg + 50 mg, tabl., 100 szt

Xevoben to lek w postaci tabletek, zawierający dwie substancje czynne: lewodopę i benserazyd. Preparat stosuje się w leczeniu choroby Parkinsona, zespołu niespokojnych nóg, a także objawów parkinsonowskich spowodowanych zatruciem, zapaleniem mózgu lub zmianami miażdżycowymi w mózgu.

Lek Xevoben jest wskazany w terapii choroby Parkinsona (charakteryzującej się drżeniem, spowolnieniem ruchów i sztywnością mięśni), zespołu parkinsonowskiego wywołanego zatruciem, zapaleniem mózgu lub miażdżycą naczyń mózgowych (z wyłączeniem parkinsonizmu polekowego), a także w leczeniu zespołu niespokojnych nóg o nieznanej przyczynie lub związanego z niewydolnością nerek wymagającą dializy.

Xevoben zawiera lewodopę, będącą aminokwasem, który w połączeniu z inhibitorem dekarboksylazy – benserazydem – uzupełnia niedobór dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym, co łagodzi objawy choroby Parkinsona i zespołu niespokojnych nóg.

Substancjami czynnymi są lewodopa i benserazyd. Każda tabletka zawiera 200 mg lewodopy oraz 50 mg benserazydu (w postaci chlorowodorku).

Substancje pomocnicze: sodu dokuzynian, tlenek żelaza czerwony (E172), etyloceluloza 20 cps, krzemionka koloidalna bezwodna, celuloza mikrokrystaliczna, skrobia żelowana kukurydziana, mannitol, wapnia wodorofosforan, krospowidon typ A, magnezu stearynian.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkę ustala lekarz indywidualnie. Preparat przyjmuje się doustnie, najlepiej 30 minut przed posiłkiem lub godzinę po nim, popijając odpowiednią ilością płynu (najlepiej szklanką wody) lub spożywając niewielki posiłek ubogi w białko, np. sucharki lub ciastka.

Leku nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik, u pacjentów poniżej 25. roku życia (przed zakończeniem rozwoju układu kostnego), przy ciężkich zaburzeniach endokrynologicznych (np. nadczynność tarczycy, zespół Cushinga, guz chromochłonny), ciężkich zaburzeniach metabolicznych, wątroby, nerek lub szpiku kostnego, ciężkiej chorobie nerek nieleczonej dializami (w zespole niespokojnych nóg), ciężkich chorobach serca (np. tachykardia, zaburzenia rytmu, niewydolność), zaburzeniach psychicznych (psychozy), jednoczesnym stosowaniu rezerpiny lub nieselektywnych inhibitorów MAO (ryzyko przełomu nadciśnieniowego). Inhibitory MAO należy odstawić co najmniej 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii. Nie wolno łączyć selektywnego inhibitora MAO-A z MAO-B, gdyż daje to efekt nieselektywnego hamowania MAO. Lek jest przeciwwskazany przy jaskrze z zamkniętym kątem przesączania oraz u kobiet w ciąży lub w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów po zawale serca, z zaburzeniami rytmu serca, niewydolnością serca, chorobą wieńcową, wrzodami żołądkowo-jelitowymi, zmniejszoną wytrzymałością kości, jaskrą z otwartym kątem przesączania (lewodopa może zwiększać ciśnienie śródgałkowe) oraz cukrzycą. U osób predysponowanych mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości. W przypadku nadmiernej senności w ciągu dnia lub nagłych napadów snu podczas leczenia należy skonsultować się z lekarzem.

Podczas stosowania leku należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn, ponieważ może on powodować nadmierne zmęczenie lub nagłe napady snu.

Jak każdy lek, Xevoben może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Do działań o nieznanej częstości należą: katar, zapalenie oskrzeli, zakażenia z gorączką; zmniejszenie liczby płytek krwi, białych i czerwonych krwinek; utrata apetytu; zaburzenia poznawcze i zachowania po przyjęciu zbyt dużych dawek; splątanie, depresja, lęk, urojenia, zaburzone poczucie czasu; zaburzenia kontroli impulsów (np. uzależnienie od hazardu, kompulsywne zakupy, nadmierny popęd seksualny, kompulsywne jedzenie); zaburzenia smaku, ruchy mimowolne, zmęczenie, nagłe napady snu, zawroty głowy, ból głowy, suchość w ustach; zaburzenia rytmu serca; spadek ciśnienia krwi z zawrotami głowy i omdleniami; nudności, wymioty, biegunka (zwłaszcza na początku leczenia); przebarwienia śliny, języka, zębów i błony śluzowej jamy ustnej; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; reakcje skórne (świąd, wysypka); zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zmiana barwy moczu (zwykle na czerwony, ciemniejący po odstaniu). Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych bez recepty. Szczególnie istotne jest stosowanie leków na obniżone ciśnienie, zaburzenia krążenia, arytmie, leków sympatykomimetycznych (np. epinefryna, norepinefryna, izoproterenol, amfetamina), leków przeciwnadciśnieniowych, opioidów, rezerpiny, neuroleptyków i leków przeciwdepresyjnych. Xevoben może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych (katecholaminy, kreatynina, kwas moczowy, glukoza), powodować fałszywie dodatnie wyniki ketonów w moczu i odczynu Coombsa oraz fałszywie ujemne wyniki glukozy w moczu. W przypadku planowanego znieczulenia ogólnego z użyciem halotanu należy odstawić lek 12–48 godzin przed zabiegiem ze względu na ryzyko wahań ciśnienia i arytmii.

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające ciążę powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Xevoben jest przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie testu ciążowego.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 25. roku życia.