Xanax, 0,5 mg, tabl.,(i.row),InPh,Wegry, 30 szt.

Xanax zawiera substancję czynną alprazolam, należącą do grupy benzodiazepin, które wykazują działanie przeciwlękowe.

Lek jest stosowany w leczeniu objawów stanów lękowych u dorosłych, gdy objawy są nasilone, utrudniają codzienne funkcjonowanie lub są wyjątkowo uciążliwe. Preparat przeznaczony jest wyłącznie do krótkotrwałego stosowania.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

• Leczenie powinno trwać możliwie najkrócej. Lekarz regularnie ocenia potrzebę kontynuacji terapii, zwłaszcza gdy objawy ustępują. Całkowity czas leczenia nie powinien przekraczać 2–4 tygodni. Długotrwałe stosowanie nie jest zalecane.

• Na początku terapii pacjent zostanie poinformowany o ograniczonym czasie leczenia, konieczności stopniowego zmniejszania dawki przy odstawianiu oraz o ryzyku wystąpienia objawów odstawienia.

• Podczas stosowania benzodiazepin, w tym Xanaxu, może rozwinąć się uzależnienie fizyczne lub psychiczne. Ryzyko rośnie wraz z dawką i czasem leczenia, dlatego należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę przez możliwie krótki czas.

Zalecana dawka

• Dawkę ustala lekarz w zależności od nasilenia objawów i reakcji pacjenta. W przypadku wystąpienia nasilonych działań niepożądanych dawka może zostać zmniejszona.

Leczenie objawowe stanów lękowych

• Dawka początkowa wynosi 0,25 mg lub 0,5 mg trzy razy na dobę.
• W razie potrzeby lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnie 4 mg na dobę, podzielonych na kilka dawek.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

• Leku nie należy stosować u osób poniżej 18 lat.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby

• Stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane.

Pacjenci w podeszłym wieku

• Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg dwa lub trzy razy na dobę. W razie potrzeby lekarz może stopniowo zwiększać dawkę, zależnie od tolerancji.

Substancją czynną jest alprazolam. Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, sodu dwuoktylosulfobursztynian (85%) + sodu benzoesan (15%) (E211), krzemu dwutlenek koloidalny, magnezu stearynian, skrobia kukurydziana. Tabletki Xanax 0,5 mg zawierają lak sodowo-glinowy z erytrozyną, a tabletki 1 mg dodatkowo lak glinowy F.D. i C. Blue Nr 2.

Opakowanie zawiera 30 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na alprazolam, inne benzodiazepiny lub którykolwiek składnik leku.
• Nużliwość mięśni (myasthenia gravis).
• Ciężka niewydolność oddechowa.
• Zespół bezdechu śródsennego.
• Ciężka niewydolność wątroby.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem m.in. ryzyko uzależnienia, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, nagłym odstawieniu leku, współistniejącej depresji, stosowaniu innych benzodiazepin, opioidów, alkoholu lub leków nasennych. W razie wystąpienia nietypowych reakcji (np. pobudzenie, agresja, omamy) należy przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Lek może powodować niepamięć następczą, dlatego po przyjęciu dawki należy zapewnić sobie 7–8 godzin nieprzerwanego snu. U osób starszych istnieje ryzyko nadmiernego uspokojenia i upadków. Zgłaszano epizody hipomanii i manii u pacjentów z depresją. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować lekarza o stosowaniu leku.

Xanax zawiera laktozę – w przypadku nietolerancji cukrów należy skonsultować się z lekarzem. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu na tabletkę (praktycznie wolny od sodu) oraz sodu benzoesan (0,11 mg w każdej tabletce 0,25 mg, 0,5 mg i 1 mg).

• Lek upośledza sprawność psychofizyczną.
• Podczas stosowania Xanaxu nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Jak każdy lek, Xanax może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Najczęściej pojawiają się na początku leczenia i ustępują w miarę jego kontynuacji lub po zmniejszeniu dawki.

Bardzo często (≥1/10):

• depresja, uspokojenie, senność, ataksja, zaburzenia pamięci i mowy, zawroty i bóle głowy, zaparcia, suchość w ustach, zmęczenie, drażliwość.

Często (≤1/10):

• zmniejszenie apetytu, splątanie, dezorientacja, zmiany libido, lęk, bezsenność, nerwowość, zaburzenia równowagi i koordynacji, drżenie, nieostre widzenie, nudności, zapalenie skóry, zaburzenia seksualne, zmiany masy ciała.

Niezbyt często (≤1/100):

• mania, omamy, gniew, pobudzenie, uzależnienie, niepamięć, osłabienie mięśni, nietrzymanie moczu, nieregularne miesiączki, objawy odstawienia.

Częstość nieznana:

• hiperprolaktynemia, hipomania, agresja, wrogość, zaburzenia myślenia, nadmierna aktywność, nadużywanie leku, zaburzenia autonomiczne, dystonia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, żółtaczka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości na światło, zatrzymanie moczu, obrzęki obwodowe, wzrost ciśnienia w gałce ocznej.

Rzadko obserwowano: zaburzenia motoryki, napady padaczkowe, psychozy, poczucie zmiany własnej osoby, agranulocytozę, reakcje alergiczne lub anafilaksję.

Benzodiazepiny mogą powodować zależność fizyczną i psychiczną. Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienia, takie jak bóle głowy i mięśni, nasilony lęk, pobudzenie, omamy, napady padaczkowe, bezsenność i zmiany nastroju.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach. Xanax może nasilać działanie leków nasennych, uspokajających, przeciwpsychotycznych, przeciwdepresyjnych, opioidów, leków przeciwdrgawkowych, środków znieczulających i przeciwhistaminowych. Nie wolno spożywać alkoholu podczas terapii. Nie zaleca się łączenia z niektórymi lekami przeciwgrzybiczymi (np. ketokonazol, itrakonazol) oraz należy zachować ostrożność przy stosowaniu z nefazodonem, fluwoksaminą, cymetydyną, fluoksetyną, sertraliną, diltiazemem, antybiotykami makrolidowymi i inhibitorami proteazy HIV. Pacjenci przyjmujący digoksynę powinni być monitorowani. Teofilina może osłabiać działanie benzodiazepin.

• W ciąży i podczas karmienia piersią stosowanie leku nie jest zalecane.
• Jeśli lek jest stosowany w ciąży, należy ocenić ryzyko dla płodu. W końcowym okresie ciąży należy unikać wysokich dawek i monitorować noworodka.
• Benzodiazepiny przenikają do mleka, dlatego nie należy stosować leku w okresie karmienia piersią.