Torsemed, 10 mg, tabl.,(i.row),MDZ,Niemcy, 30 szt

Produkt pochodzi z importu równoległego. Torsemed 10 mg to lek moczopędny, który zwiększa wydalanie moczu.

Lek Torsemed stosuje się w leczeniu:

• obrzęków spowodowanych nadmiernym gromadzeniem się wody w organizmie,
• nadciśnienia tętniczego u osób dorosłych.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Zalecana dawka w leczeniu obrzęków spowodowanych nadmiarem wody w organizmie to ¼ tabletki (5 mg) raz na dobę. W razie potrzeby lekarz może stopniowo zwiększyć dawkę do 1 tabletki (20 mg) raz na dobę.

Tabletkę można podzielić na cztery równe części. W tym celu należy położyć ją na twardej, płaskiej powierzchni rowkiem do góry i nacisnąć palcem na środek.

Ze względu na brak wystarczających danych dotyczących stosowania torasemidu u dzieci i młodzieży, nie zaleca się podawania leku pacjentom poniżej 18 lat.

W przypadku zaburzeń czynności wątroby (z wyjątkiem ciężkich przypadków) leczenie wymaga ostrożności, ponieważ może dojść do zwiększenia stężenia torasemidu.

Tabletki należy przyjmować codziennie rano, niezależnie od posiłków, w całości, popijając około 100 ml wody (pół szklanki).

Czas trwania terapii ustala lekarz. Torsemed może być stosowany przez dłuższy czas, nawet kilka lat, lub do ustąpienia obrzęków.

Jedna tabletka zawiera 10 mg torasemidu jako substancji czynnej.

Pozostałe składniki: celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, skrobia kukurydziana, krzemionka koloidalna bezwodna.

Opakowanie zawiera 30 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

Leku Torsemed nie wolno stosować w przypadku:

• niewydolności nerek z niedostatecznym wytwarzaniem moczu,
• ciężkich zaburzeń czynności wątroby z utratą świadomości,
• niskiego ciśnienia tętniczego,
• zmniejszonej objętości krwi krążącej,
• karmienia piersią,
• obniżonego stężenia potasu lub sodu we krwi,
• ciężkich zaburzeń odpływu moczu, np. w wyniku przerostu gruczołu krokowego,
• dny moczanowej,
• nieregularnej czynności serca,
• przyjmowania niektórych antybiotyków (np. cefiksym, cefuroksym, cefaklor, cefaleksyna, cefadroksyl, proksetyl cefpodoksymu, kanamycyna, neomycyna, gentamycyna, amikacyna, tobramycyna),
• zaburzeń czynności nerek spowodowanych lekami uszkadzającymi nerki,
• uczulenia na torasemid, którykolwiek składnik leku lub pochodne sulfonylomocznika stosowane w leczeniu cukrzycy (substancje z końcówką „-mid”).

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy poinformować lekarza, jeśli pacjent ma:

• dny moczanowej lub podwyższone stężenie kwasu moczowego,
• nieregularną czynność serca,
• zmniejszoną objętość krwi,
• obniżone stężenie potasu lub sodu,
• zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej,
• utrudniony odpływ moczu (np. przerost gruczołu krokowego),
• upośledzoną czynność nerek spowodowaną lekami,
• cukrzycę,
• stosuje inne leki.

Przy długotrwałym stosowaniu lekarz będzie regularnie kontrolował morfologię krwi i stężenie elektrolitów, zwłaszcza jeśli pacjent przyjmuje inne leki.

Jak każdy lek, Torsemed może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Często (u mniej niż 1 na 10 osób):

• zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, szczególnie przy ograniczonym spożyciu soli,
• zasadowica metaboliczna,
• kurcze mięśni, zwłaszcza na początku leczenia,
• wzrost stężenia kwasu moczowego, glukozy i lipidów we krwi,
• obniżenie stężenia potasu i sodu,
• zmniejszenie objętości krwi,
• zaburzenia żołądkowo-jelitowe (utrata apetytu, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia),
• wzrost aktywności enzymów wątrobowych (np. gamma-GT),
• bóle i zawroty głowy, uczucie zmęczenia, osłabienie.

Niezbyt często (u mniej niż 1 na 100 osób):

• wzrost stężenia mocznika i kreatyniny,
• suchość w ustach,
• mrowienie lub drętwienie kończyn,
• trudności w oddawaniu moczu (np. w wyniku przerostu prostaty).

Bardzo rzadko (u mniej niż 1 na 10 000 osób):

• zwężenie naczyń krwionośnych z powodu zagęszczenia krwi,
• niedociśnienie, zaburzenia krążenia (zwłaszcza przy wstawaniu),
• nieregularna czynność serca, dławica piersiowa, zawał serca, omdlenia, splątanie,
• zapalenie trzustki, reakcje alergiczne (świąd, wysypka), nadwrażliwość na światło, ciężkie reakcje skórne,
• zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, białych i płytek,
• zaburzenia widzenia, szumy uszne, utrata słuchu.