Tiaprid PMCS, 100 mg, tabl.,(i.row),MDZ,Litwa, 20 szt

Produkt pochodzi z importu równoległego. Tiaprid PMCS zawiera substancję czynną tiapryd, należącą do grupy leków przeciwpsychotycznych, określanych jako atypowe neuroleptyki. Lek wpływa na funkcje psychiczne i pomaga w leczeniu ciężkich postaci mimowolnych, nieprawidłowych ruchów. Może być stosowany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci od 6. roku życia.

• Leczenie zaburzeń zachowania u osób w podeszłym wieku lub u pacjentów z przewlekłym uzależnieniem od alkoholu, w tym w terapii objawów odstawiennych po nagłym przerwaniu spożywania alkoholu.
• Leczenie ciężkich postaci nieprawidłowych ruchów, takich jak pląsawica Huntingtona.

Dawkę ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta.

Dorośli:

• Zaburzenia zachowania u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem: zazwyczaj 200–400 mg (2–4 tabletki) na dobę w 2–3 dawkach podzielonych.
• Leczenie rozpoczyna się od 50 mg (½ tabletki) dwa razy na dobę, a następnie zwiększa do 100 mg (1 tabletka) trzy razy na dobę. Średnia dawka wynosi 300 mg/dobę, maksymalnie 400 mg/dobę.
• W przypadku przewlekłego uzależnienia od alkoholu: 300–400 mg (3–4 tabletki) na dobę w trzech dawkach podzielonych przez 1–2 miesiące.
• Ciężka postać pląsawicy Huntingtona: dawka ustalana indywidualnie w zakresie 300–1200 mg (3–12 tabletek) na dobę.
• U osób starszych należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza ze względu na zwiększoną wrażliwość na lek.

Dzieci i młodzież od 6 lat:

• Zazwyczaj 100–150 mg na dobę, maksymalnie do 300 mg na dobę.
• Lekarz określa dawkę, liczbę tabletek i czas trwania leczenia.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Substancją czynną jest tiaprydu chlorowodorek. Każda tabletka zawiera 111,1 mg tiaprydu chlorowodorku, co odpowiada 100 mg tiaprydu.

Pozostałe składniki: mannitol, celuloza mikrokrystaliczna granulowana, powidon 25, sól karboksymetyloskrobi sodowej (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian.

Opakowanie zawiera 20 tabletek oraz ulotkę.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na tiapryd lub którykolwiek składnik leku.
• Guz chromochłonny nadnerczy.
• Jednoczesne stosowanie lewodopy lub innych leków dopaminergicznych.
• Rak mózgu wytwarzający prolaktynę i/lub rak piersi.

Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem. Tiapryd, podobnie jak inne neuroleptyki, może wywołać złośliwy zespół neuroleptyczny, objawiający się gorączką, sztywnością mięśni i zaburzeniami autonomicznymi. W przypadku niewyjaśnionej gorączki należy przerwać leczenie.

Leku nie należy stosować u pacjentów z chorobą Parkinsona, chyba że lekarz uzna to za konieczne. Tiapryd może obniżać próg drgawkowy, dlatego pacjenci z padaczką wymagają ścisłej kontroli. W chorobach nerek konieczne jest dostosowanie dawki. U osób starszych należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko działań niepożądanych i zgonu przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwpsychotycznych.

Tiapryd może wydłużać odstęp QT, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca. Przed rozpoczęciem leczenia lekarz oceni czynniki ryzyka, takie jak bradykardia, zaburzenia elektrolitowe, wrodzone wydłużenie QT czy stosowanie leków wpływających na rytm serca.

Pacjenci z czynnikami ryzyka udaru mózgu lub zakrzepicy wymagają szczególnej ostrożności. Tiapryd może zwiększać stężenie prolaktyny, dlatego należy zachować ostrożność u osób z rakiem piersi w wywiadzie. Zgłaszano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy – w razie gorączki i objawów infekcji należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Jak każdy lek, Tiaprid PMCS może powodować działania niepożądane.

Często (do 1 na 10 osób):

• Hiperprolaktynemia, czasem z bólem piersi, ginekomastią, zaburzeniami miesiączkowania, impotencją lub zaburzeniami orgazmu.
• Senność, bezsenność, pobudzenie, obojętność.
• Zawroty głowy, ból głowy.
• Objawy parkinsonizmu (drżenie, sztywność mięśni, ograniczona ruchomość, ślinotok), zwykle odwracalne po podaniu leku antycholinergicznego.
• Zmęczenie, uczucie wyczerpania.

Niezbyt często (do 1 na 100 osób):

• Dystonia, akatyzja, oczopląs, szczękościsk.
• Dezorientacja, omamy.
• Omdlenia, drgawki.
• Hipotonia ortostatyczna, zakrzepica żył głębokich.
• Zaparcia, wysypka, zaburzenia miesiączkowania, zwiększenie masy ciała.

Rzadko (do 1 na 1000 osób):

• Agranulocytoza, leukopenia, neutropenia.
• Złośliwy zespół neuroleptyczny.
• Zaburzenia rytmu serca, wydłużenie QT, torsade de pointes, migotanie komór, nagłe zgony.
• Późne dyskinezy po długotrwałym stosowaniu.
• Zakrzepica żylna, zatorowość płucna.
• Zaburzenia oddychania, aspiracja płucna, zapalenie płuc.
• Niedrożność jelit, rabdomioliza, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Nieznana częstość:

• Zespół odstawienia u noworodków.
• Upadki, szczególnie u osób starszych.