Tiaprid PMCS, 100 mg, tabl.,(i.row),Delf,Czechy, 50szt.

Lek Tiaprid PMCS zawiera substancję czynną tiapryd, należącą do grupy leków przeciwpsychotycznych, określanych jako atypowe neuroleptyki. Preparat działa na funkcje psychiczne i pomaga w łagodzeniu ciężkich postaci mimowolnych, nieprawidłowych ruchów. Produkt pochodzi z importu równoległego.

Lek stosuje się w leczeniu zaburzeń zachowania u osób starszych oraz u pacjentów z przewlekłym uzależnieniem od alkoholu, w tym w terapii objawów odstawiennych po nagłym przerwaniu spożywania alkoholu. Ponadto jest wskazany w leczeniu ciężkich postaci pląsawicy Huntingtona. Może być stosowany u dorosłych i dzieci od 6. roku życia.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawka jest ustalana indywidualnie. Poniżej przedstawiono ogólne schematy dawkowania:

Dorośli

Leczenie zaburzeń zachowania u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem:

• Zwykle stosuje się 200–400 mg (2–4 tabletki) na dobę w 2–3 dawkach podzielonych.
• Terapia rozpoczyna się od 50 mg (½ tabletki) dwa razy na dobę, a następnie dawkę zwiększa się w ciągu 2–3 dni do 100 mg (1 tabletka) trzy razy na dobę. Średnia dawka wynosi 300 mg/dobę, maksymalnie 400 mg/dobę.
• W leczeniu objawów związanych z przewlekłym uzależnieniem od alkoholu stosuje się 300–400 mg (3–4 tabletki) na dobę w trzech dawkach podzielonych przez 1–2 miesiące.

Ciężka postać pląsawicy Huntingtona:

• Dawka ustalana jest indywidualnie w zakresie 300–1200 mg (3–12 tabletek) na dobę.

Osoby w podeszłym wieku:

• Ze względu na większą wrażliwość na działanie leku należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza.

Dzieci i młodzież od 6 lat:

• Zwykle stosuje się 100–150 mg na dobę, maksymalnie do 300 mg na dobę. Lekarz określa dawkę, liczbę tabletek i czas leczenia.

Niewydolność nerek:

• Dawkę zmniejsza się do 75% przy klirensie kreatyniny 30–60 ml/min, do 50% przy 10–30 ml/min i do 25% przy wartości poniżej 10 ml/min.

Zaburzenia czynności wątroby:

• Zmniejszenie dawki nie jest konieczne, ponieważ lek jest w niewielkim stopniu metabolizowany.

Substancją czynną jest tiapryd. Każda tabletka zawiera 111,1 mg tiaprydu chlorowodorku, co odpowiada 100 mg tiaprydu. Pozostałe składniki to: mannitol, celuloza mikrokrystaliczna granulowana, powidon K 25, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna i magnezu stearynian.

Opakowanie zawiera 50 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na tiapryd lub którykolwiek składnik leku.
• Guz chromochłonny nadnerczy.
• Jednoczesne stosowanie lewodopy lub innych leków dopaminergicznych.
• Rak mózgu wydzielający prolaktynę lub rak piersi.

Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem. Tiapryd, podobnie jak inne neuroleptyki, może wywołać złośliwy zespół neuroleptyczny, objawiający się gorączką, sztywnością mięśni i zaburzeniami autonomicznymi. W przypadku niewyjaśnionej gorączki należy przerwać leczenie. Leku nie stosuje się u pacjentów z chorobą Parkinsona, chyba że jest to konieczne. Może obniżać próg drgawkowy, dlatego pacjenci z padaczką wymagają kontroli. U osób z chorobami nerek dawkę należy dostosować. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych i zgonu przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwpsychotycznych.

Tiapryd może wydłużać odstęp QT, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca. Przed rozpoczęciem terapii lekarz oceni czynniki ryzyka, takie jak bradykardia, zaburzenia elektrolitowe, wrodzone wydłużenie QT czy stosowanie leków wpływających na przewodnictwo serca. Ostrożność jest konieczna u pacjentów z ryzykiem udaru mózgu oraz u osób z chorobą zakrzepowo-zatorową. Lek może zwiększać stężenie prolaktyny, dlatego pacjenci z rakiem piersi wymagają kontroli. Zgłaszano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy – w razie gorączki i objawów infekcji należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Jak każdy lek, Tiaprid PMCS może powodować działania niepożądane:

Często (do 1 na 10 osób):

• Hiperprolaktynemia, czasem z bólem piersi, ginekomastią, zaburzeniami miesiączkowania, impotencją.
• Senność, bezsenność, pobudzenie, obojętność.
• Zawroty głowy, ból głowy.
• Objawy parkinsonizmu (drżenie, sztywność mięśni, ograniczona ruchomość, ślinotok), zwykle odwracalne po podaniu leków antycholinergicznych.
• Zmęczenie.

Niezbyt często (do 1 na 100 osób):

• Dystonia, akatyzja, omamy, dezorientacja.
• Omdlenia, drgawki.
• Hipotonia ortostatyczna, zakrzepica żył głębokich.
• Zaparcia, wysypka, zaburzenia miesiączkowania, zwiększenie masy ciała.

Rzadko (do 1 na 1000 osób):

• Agranulocytoza, leukopenia, neutropenia.
• Zaburzenia rytmu serca, wydłużenie QT, torsade de pointes, zatrzymanie akcji serca.
• Późne dyskinezy po długotrwałym stosowaniu.
• Złośliwy zespół neuroleptyczny.
• Zakrzepica żylna, zatorowość płucna.
• Zaburzenia oddychania, aspiracja płucna, niedrożność jelit.
• Wzrost aktywności enzymów wątrobowych, rabdomioliza.

Nieznana częstość:

• Zespół odstawienia u noworodków.
• Upadki, szczególnie u osób starszych.