Tiaprid PMCS, 100 mg, tabl.,(i.row),Delf,Czechy, 20 szt

Tiaprid PMCS to lek przeciwpsychotyczny z grupy atypowych neuroleptyków, którego substancją czynną jest tiapryd. Preparat wpływa na funkcje psychiczne i pomaga w leczeniu ciężkich postaci mimowolnych, nieprawidłowych ruchów. Może być stosowany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci od 6. roku życia. Produkt pochodzi z importu równoległego.

• Leczenie zaburzeń zachowania u osób w podeszłym wieku lub u pacjentów z przewlekłym uzależnieniem od alkoholu, w tym w terapii objawów odstawiennych po nagłym przerwaniu spożywania alkoholu.
• Leczenie ciężkich postaci nieprawidłowych ruchów, takich jak pląsawica Huntingtona.

Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta.

Dorośli:

• Zaburzenia zachowania u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem: zazwyczaj 200–400 mg (2–4 tabletki) na dobę w 2–3 dawkach podzielonych.
• Leczenie rozpoczyna się od 50 mg (½ tabletki) dwa razy na dobę, a następnie zwiększa do 100 mg (1 tabletka) trzy razy na dobę. Średnia dawka wynosi 300 mg/dobę, maksymalna 400 mg/dobę.
• W przypadku przewlekłego uzależnienia od alkoholu: 300–400 mg (3–4 tabletki) na dobę w trzech dawkach podzielonych przez 1–2 miesiące.
• Ciężka postać pląsawicy Huntingtona: dawka ustalana indywidualnie w zakresie 300–1200 mg (3–12 tabletek) na dobę.
• U osób starszych należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza ze względu na zwiększoną wrażliwość na lek.

Dzieci i młodzież od 6 lat:

• Zazwyczaj 100–150 mg na dobę, maksymalnie do 300 mg na dobę.
• Lekarz określa dawkę, liczbę tabletek i czas leczenia.

Tiaprid PMCS należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Substancją czynną jest tiaprydu chlorowodorek. Każda tabletka zawiera 111,1 mg tiaprydu chlorowodorku, co odpowiada 100 mg tiaprydu.

Pozostałe składniki: mannitol, celuloza mikrokrystaliczna granulowana, powidon 25, sól karboksymetyloskrobi sodowej (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian.

Opakowanie zawiera 20 tabletek oraz ulotkę.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na tiapryd lub którykolwiek składnik leku.
• Guz chromochłonny nadnerczy.
• Jednoczesne stosowanie lewodopy lub innych leków dopaminergicznych.
• Rak mózgu wytwarzający prolaktynę i/lub rak piersi.

Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem. Tiaprid PMCS, podobnie jak inne neuroleptyki, może wywołać złośliwy zespół neuroleptyczny, który jest stanem zagrożenia życia. Objawia się on m.in. gorączką, sztywnością mięśni i zaburzeniami autonomicznymi. W przypadku wystąpienia niewyjaśnionej gorączki należy przerwać leczenie.

Leku nie należy stosować u pacjentów z chorobą Parkinsona, chyba że lekarz uzna to za konieczne. Tiapryd może obniżać próg drgawkowy, dlatego pacjenci z padaczką wymagają ścisłej kontroli. U osób z chorobami nerek konieczne jest dostosowanie dawki. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie wymaga indywidualnej oceny ryzyka.

Tiapryd może wydłużać odstęp QT, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca. Przed rozpoczęciem terapii lekarz oceni czynniki ryzyka, takie jak bradykardia, zaburzenia elektrolitowe, wrodzone wydłużenie QT czy stosowanie leków wpływających na rytm serca.

Pacjenci z czynnikami ryzyka udaru mózgu lub zakrzepicy wymagają szczególnej ostrożności. Tiapryd może zwiększać stężenie prolaktyny, dlatego należy zachować ostrożność u osób z rakiem piersi w wywiadzie. Zgłaszano przypadki zmniejszenia liczby białych krwinek – w razie gorączki i objawów infekcji należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Jak każdy lek, Tiaprid PMCS może powodować działania niepożądane.

Często (do 1 na 10 osób):

• Hiperprolaktynemia, czasem z objawami takimi jak ból piersi, ginekomastia, zaburzenia miesiączkowania, impotencja.
• Senność, bezsenność, pobudzenie, obojętność.
• Zawroty głowy, ból głowy.
• Objawy parkinsonizmu (drżenie, sztywność mięśni, ograniczona ruchomość, ślinotok).
• Zmęczenie, uczucie wyczerpania.

Niezbyt często (do 1 na 100 osób):

• Dystonia, akatyzja, omamy, dezorientacja.
• Omdlenia, drgawki, spadek ciśnienia, zakrzepica żył głębokich.
• Zaparcia, wysypka, zaburzenia miesiączkowania, zwiększenie masy ciała.

Rzadko (do 1 na 1000 osób):

• Agranulocytoza, zaburzenia rytmu serca, złośliwy zespół neuroleptyczny.
• Późne dyskinezy, zakrzepica żylna, zatorowość płucna.
• Zaburzenia oddychania, niedrożność jelit, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych.

Nieznana częstość:

• Zespół odstawienia u noworodków, upadki u osób starszych.