Telexer, 110 mg, kapsułki twarde, 30 szt.

Telexer to lek w postaci kapsułek twardych, zawierający substancję czynną dabigatran eteksylan, należący do grupy leków przeciwzakrzepowych. Jego mechanizm działania polega na blokowaniu substancji w organizmie odpowiedzialnej za tworzenie zakrzepów krwi.

Preparat stosuje się u dorosłych w celu zapobiegania powstawaniu zakrzepów krwi w mózgu (udar) i innych naczyniach krwionośnych u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową oraz co najmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka. Lek jest również wskazany w leczeniu zakrzepów krwi w żyłach nóg i płuc oraz w profilaktyce ich nawrotów. U dzieci stosuje się go w leczeniu zakrzepów krwi i zapobieganiu ich ponownemu wystąpieniu.

Telexer działa przeciwzakrzepowo poprzez blokowanie substancji odpowiedzialnej za powstawanie zakrzepów krwi, co zmniejsza ryzyko ich tworzenia się w organizmie.

Substancją czynną jest dabigatran eteksylan (Dabigatranum etexilatum). Każda kapsułka twarda zawiera 110 mg dabigatranu eteksylanu (w postaci mezylanu).

Substancje pomocnicze: zawartość kapsułki – kwas winowy (peletki), hypromeloza 6cP, dimetykon 350, talk (mikronizowany), hydroksypropyloceluloza; osłonka kapsułki – karagen, chlorek potasu, dwutlenek tytanu (E 171), indygotyna, lak (E 132), hypromeloza; czarny tusz do nadruków – szelak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy, wodorotlenek amonowy stężony, wodorotlenek potasu.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkę ustala lekarz indywidualnie. Kapsułki można przyjmować z posiłkiem lub bez, należy je połykać w całości, popijając szklanką wody, aby ułatwić ich przejście do żołądka. Nie wolno ich łamać, rozgryzać ani wysypywać zawartości, ponieważ może to zwiększyć ryzyko krwawienia.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Leku nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik, ciężkich zaburzeń czynności nerek, czynnego istotnego krwawienia, chorób lub zmian zwiększających ryzyko krwawienia (np. owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory z wysokim ryzykiem krwawienia, niedawny uraz mózgu lub rdzenia kręgowego, zabieg chirurgiczny mózgu, rdzenia lub okulistyczny, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne, tętniaki naczyniowe, istotne nieprawidłowości naczyniowe w obrębie rdzenia lub mózgu). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie innych leków przeciwzakrzepowych (np. heparyny, pochodnych heparyny, doustnych antykoagulantów) z wyjątkiem szczególnych sytuacji, takich jak zmiana terapii, podawanie UHF w celu utrzymania drożności cewników lub podczas ablacji w migotaniu przedsionków. Nie stosować w przypadku zaburzeń czynności wątroby wpływających na przeżycie, leczenia silnymi inhibitorami P-gp (ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir) oraz po wszczepieniu sztucznej zastawki serca wymagającej leczenia przeciwzakrzepowego.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza, jeśli pacjent ma zwiększone ryzyko krwawienia (np. niedawne krwawienie, biopsja w ostatnim miesiącu, poważny uraz, zapalenie przełyku lub żołądka, refluks, stosowanie leków zwiększających ryzyko krwawienia, zakażenie wsierdzia, zaburzenia czynności nerek, odwodnienie, wiek powyżej 75 lat, masa ciała ≤50 kg, zakażenie w obrębie mózgu u dzieci), przebył zawał serca, ma choroby wątroby wpływające na wyniki badań lub jest po zabiegu chirurgicznym bądź planuje operację.

Jak każdy lek, Telexer może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Często (u maksymalnie 1 na 10 osób) mogą pojawić się: krwawienia (z nosa, do żołądka lub jelit, z dróg moczowych, zabarwienie moczu na różowo lub czerwono, krwawienia podskórne), zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, ból brzucha lub żołądka, niestrawność, biegunka, nudności. Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do leku.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także wydawanych bez recepty. Szczególnie istotne jest zgłoszenie stosowania: leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, heparyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy), leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol), leków na zaburzenia rytmu serca (amiodaron, dronedaron, chinidyna, werapamil – w tym przypadku lekarz może zmniejszyć dawkę Telexer), leków immunosupresyjnych (takrolimus, cyklosporyna), leków przeciwwirusowych (glekaprewir/pibrentaswir, rytonawir), leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych (kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, diklofenak), ziela dziurawca, leków przeciwdepresyjnych (SSRI, SNRI), antybiotyków (ryfampicyna, klarytromycyna) oraz niektórych leków przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina).

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające ciążę powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Nie zaleca się stosowania Telexer w ciąży, chyba że lekarz zdecyduje inaczej. Leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.