Singulair 10, 10 mg, tabl.powl.,(i.row),Delf,Czechy, 28 szt

Singulair 10 to lek należący do grupy antagonistów receptora leukotrienowego. Działa poprzez blokowanie leukotrienów – substancji odpowiedzialnych za zwężenie i obrzęk dróg oddechowych oraz objawy alergii. Dzięki temu łagodzi symptomy astmy, wspomaga jej kontrolę i redukuje dolegliwości związane z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa (katarem siennym).

Lek stosowany jest w leczeniu astmy, aby zapobiegać objawom choroby w ciągu dnia i nocy. Przeznaczony jest dla dorosłych i młodzieży od 15. roku życia, u których dotychczasowe leczenie nie zapewnia odpowiedniej kontroli choroby i konieczne jest włączenie dodatkowego preparatu. Singulair 10 pomaga również zapobiegać skurczowi oskrzeli wywołanemu wysiłkiem fizycznym. U pacjentów z astmą może dodatkowo łagodzić objawy sezonowego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa.

Montelukast, substancja czynna leku, blokuje receptory leukotrienowe, co przeciwdziała ich działaniu prowadzącemu do zwężenia i obrzęku dróg oddechowych oraz objawów alergii. Dzięki temu lek ułatwia kontrolę astmy i zmniejsza nasilenie objawów alergicznych.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Standardowa dawka dla dorosłych i młodzieży od 15 lat to jedna tabletka powlekana 10 mg raz na dobę, najlepiej wieczorem. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków. Należy kontynuować terapię nawet w okresach bezobjawowych oraz w przypadku nagłego napadu astmy, zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie wolno stosować innych leków zawierających montelukast równocześnie.

• Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
• W przypadku przyjęcia większej niż zalecana dawki należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Objawy przedawkowania mogą obejmować ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty i nadpobudliwość ruchową.
• Lek jest skuteczny tylko przy regularnym stosowaniu, dlatego nie należy przerywać terapii bez konsultacji z lekarzem.

Substancją czynną jest montelukast – każda tabletka zawiera 10 mg montelukastu w postaci soli sodowej. Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna (89,3 mg), kroskarmeloza sodowa, hydroksypropyloceluloza (E 463), stearynian magnezu. Skład otoczki obejmuje: hypromelozę, hydroksypropylocelulozę (E 463), dwutlenek tytanu (E 171), tlenki żelaza (czerwony i żółty, E 172) oraz wosk Carnauba.

Opakowanie zawiera 28 tabletek powlekanych.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

• Nadwrażliwość na montelukast lub którykolwiek składnik preparatu.

Przed rozpoczęciem stosowania należy skonsultować się z lekarzem. W przypadku nasilenia objawów astmy lub trudności w oddychaniu należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza. Lek nie jest przeznaczony do leczenia nagłych napadów astmy – w takich sytuacjach należy stosować wziewny lek doraźny zgodnie z zaleceniami. Nie wolno odstawiać innych leków przeciwastmatycznych bez konsultacji. Jeśli pojawią się objawy grypopodobne, drętwienie kończyn, nasilenie objawów oddechowych lub wysypka, należy skontaktować się z lekarzem. Pacjenci powinni unikać stosowania kwasu acetylosalicylowego i innych NLPZ, jeśli nasilają one objawy astmy. Zgłaszano przypadki zaburzeń neuropsychiatrycznych (np. zmiany nastroju, depresja, myśli samobójcze) – w razie ich wystąpienia należy poinformować lekarza.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Objawy mogą obejmować ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty i nadpobudliwość ruchową.

Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę, powinien kontynuować leczenie według zwykłego schematu – jedna tabletka raz na dobę. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Jak każdy lek, Singulair 10 może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Najczęściej zgłaszane (rzadziej niż u 1 na 10 osób):

• ból brzucha
• ból głowy

Bardzo często (częściej niż u 1 na 10 osób):

• zakażenia górnych dróg oddechowych

Często (rzadziej niż u 1 na 10 osób):

• biegunka, nudności, wymioty
• wysypka
• gorączka
• zwiększony poziom enzymów wątrobowych

Niezbyt często (rzadziej niż u 1 na 100 osób):

• reakcje alergiczne, obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła
• zmiany nastroju i zachowania (pobudzenie, agresja, depresja), drgawki
• nietypowe sny, trudności w zasypianiu, lunatyzm, drażliwość, niepokój
• zawroty głowy, senność, parestezje
• krwawienie z nosa, suchość w ustach, niestrawność
• świąd, pokrzywka, siniaki
• bóle mięśni i stawów, skurcze mięśni
• moczenie nocne u dzieci
• osłabienie, zmęczenie, złe samopoczucie, obrzęk

Rzadko (rzadziej niż u 1 na 1000 osób):

• zaburzenia uwagi, pamięci, niekontrolowane ruchy mięśni
• zwiększona skłonność do krwawień, drżenie, kołatanie serca

Bardzo rzadko (rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):

• zespół Churga-Strauss (objawy grypopodobne, drętwienie kończyn, wysypka)
• mała liczba płytek krwi
• omamy, dezorientacja, myśli i próby samobójcze
• zapalenie płuc, zapalenie wątroby
• ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy), rumień guzowaty
• objawy obsesyjno-kompulsywne, jąkanie się