Ridlip, 20 mg, tabl.powl.,(i.row),Delf,Holand, 90 szt

Produkt pochodzi z importu równoległego. Ridlip należy do grupy leków zwanych statynami. Jest zalecany, gdy u pacjenta stwierdzono podwyższone stężenie cholesterolu, co zwiększa ryzyko zawału serca lub udaru. Lek stosuje się u dorosłych, młodzieży i dzieci od 6. roku życia w leczeniu hipercholesterolemii. Ridlip jest przepisywany, gdy zmiana diety i zwiększenie aktywności fizycznej nie wystarczyły do uzyskania prawidłowego poziomu cholesterolu. Podczas terapii należy kontynuować dietę niskocholesterolową i ćwiczenia. Lek jest również wskazany u osób z innymi czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.

Miażdżyca tętnic, prowadząca do zawału serca, udaru i innych powikłań, wynika z odkładania się blaszek miażdżycowych w naczyniach. Ridlip stosuje się w celu normalizacji poziomu lipidów we krwi, głównie cholesterolu. We krwi występują frakcje cholesterolu: „zły” LDL-C i „dobry” HDL-C. Lek zmniejsza stężenie LDL-C i zwiększa HDL-C, hamując produkcję „złego” cholesterolu i wspomagając jego usuwanie z krwi. Nieleczona hipercholesterolemia prowadzi do zwężenia naczyń i ryzyka ich zablokowania, co może skutkować zawałem lub udarem. Utrzymanie prawidłowego poziomu cholesterolu zmniejsza to ryzyko. Nawet po uzyskaniu prawidłowych wartości należy kontynuować leczenie, aby zapobiec ponownemu wzrostowi cholesterolu. Stosowanie należy przerwać wyłącznie na zalecenie lekarza lub w przypadku ciąży.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Dorośli – leczenie hipercholesterolemii: dawka początkowa wynosi 5 mg lub 10 mg, nawet jeśli wcześniej stosowano wyższe dawki innych statyn. Dobór dawki zależy od poziomu cholesterolu, ryzyka sercowo-naczyniowego i podatności na działania niepożądane. Lekarz może zalecić dawkę 5 mg, jeśli pacjent jest w wieku powyżej 70 lat, pochodzi z Azji, ma umiarkowaną niewydolność nerek lub jest narażony na miopatię.

Zwiększanie dawki: dawkę można stopniowo zwiększać co 4 tygodnie do 10 mg, 20 mg, a w razie potrzeby do 40 mg. Maksymalna dawka dobowa to 40 mg i jest stosowana u pacjentów z dużym ryzykiem sercowo-naczyniowym, gdy 20 mg jest niewystarczające.

Zapobieganie zawałowi i udarowi: zwykle stosuje się 20 mg na dobę, z możliwością zmniejszenia dawki w przypadku czynników ryzyka działań niepożądanych.

Dzieci i młodzież (6–17 lat): dawka wynosi 5–20 mg raz na dobę. Dawka początkowa to 5 mg, zwiększana stopniowo. Maksymalna dawka to 10 mg lub 20 mg w zależności od wskazań. Dawki 40 mg nie stosuje się u dzieci.

Sposób podawania: tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, raz na dobę, o dowolnej porze, z jedzeniem lub bez. Zaleca się przyjmowanie leku o stałej porze. W trakcie leczenia należy regularnie kontrolować poziom cholesterolu i w razie potrzeby dostosowywać dawkę.

Substancją czynną jest rozuwastatyna w postaci soli sodowej w dawce odpowiadającej 20 mg rozuwastatyny. Pozostałe składniki: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, sodu cytrynian, magnezu stearynian, krospowidon. Otoczka: Opadry Pink 03B24082 (hypromeloza 6 cP, dwutlenek tytanu E171, makrogol 400, tlenek żelaza czerwony E172).

Opakowanie zawiera 30 tabletek powlekanych.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

• Nadwrażliwość na rozuwastatynę lub którykolwiek składnik leku.
• Ciąża i karmienie piersią – w przypadku zajścia w ciążę należy natychmiast przerwać stosowanie i poinformować lekarza. Kobiety stosujące lek powinny stosować skuteczną antykoncepcję.
• Choroba wątroby lub ciężka niewydolność nerek.
• Częste lub niewyjaśnione bóle mięśni.
• Jednoczesne stosowanie cyklosporyny, skojarzenia sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir lub w przeszłości ciężkie reakcje skórne po statynach.

Dawki 40 mg nie należy stosować u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek, chorobą tarczycy, predyspozycją do miopatii, spożywających duże ilości alkoholu, pochodzenia azjatyckiego lub stosujących fibraty.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o chorobach nerek, wątroby, problemach mięśniowych, spożywaniu alkoholu, chorobie tarczycy, stosowaniu fibratów, leków przeciw HIV (np. rytonawir z lopinawirem lub atazanawirem) lub kwasu fusydowego. Należy zgłosić się do lekarza w przypadku niewyjaśnionych bólów mięśni, szczególnie z gorączką lub złym samopoczuciem, oraz w razie stałego osłabienia mięśni. Nie stosować dawki 40 mg bez konsultacji. Zgłaszano ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, DRESS). Statyny mogą wpływać na czynność wątroby, dlatego konieczne są badania enzymów wątrobowych przed i w trakcie leczenia. Pacjenci z cukrzycą lub ryzykiem jej rozwoju powinni być monitorowani. Lek nie jest przeznaczony dla dzieci poniżej 6 lat, a dawka 40 mg nie jest odpowiednia dla osób poniżej 18 lat.

Jak każdy lek, Ridlip może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Należy natychmiast przerwać stosowanie i zgłosić się po pomoc medyczną w przypadku reakcji alergicznych (obrzęk twarzy, trudności w oddychaniu, wysypka) lub ciężkich zmian skórnych (zespół Stevensa-Johnsona, DRESS). Należy przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem w razie utrzymujących się bólów mięśni, zerwania mięśnia lub objawów zespołu toczniopodobnego.

Często: ból głowy, ból brzucha, zaparcia, nudności, bóle mięśni, osłabienie, zawroty głowy, zwiększone białko w moczu (zwykle przemijające), cukrzyca u osób z czynnikami ryzyka.

Niezbyt często: wysypka, świąd, reakcje skórne, zwiększone białko w moczu (przy dawkach 5–20 mg).

Rzadko: ciężkie reakcje alergiczne, uszkodzenie mięśni, zapalenie trzustki, zwiększenie enzymów wątrobowych, małopłytkowość, objawy zespołu toczniopodobnego.

Bardzo rzadko: żółtaczka, zapalenie wątroby, krwiomocz, neuropatia obwodowa, bóle stawów, utrata pamięci, ginekomastia.

Częstość nieznana: biegunka, kaszel, duszność, obrzęki, zaburzenia snu, zaburzenia seksualne, depresja, problemy z oddychaniem, uszkodzenia ścięgien, trwałe osłabienie mięśni.