Polhumin MIX-2, 300 j.m./3 ml, zawiesina do wstrzykiwań, 5 wkładów

Polhumin MIX-2 to lek zawierający insulinę ludzką stosowaną w terapii cukrzycy. Jest to preparat o pośrednim czasie działania – obniżenie poziomu glukozy we krwi rozpoczyna się około 30 minut po wstrzyknięciu, maksymalne działanie obserwuje się po 2–8 godzinach, a efekt utrzymuje się do 24 godzin. Lek jest dostępny we wkładach o pojemności 3 ml, przeznaczonych do stosowania z wstrzykiwaczem.

Preparat jest wskazany do leczenia pacjentów z cukrzycą wymagających podawania insuliny w celu utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy.

Lek reguluje metabolizm glukozy, a ponadto wykazuje działanie anaboliczne i antykataboliczne.

Substancją czynną jest insulina ludzka (Insulinum humanum). W 1 ml zawiesiny znajduje się 100 j.m. biosyntetycznej, wysokooczyszczonej insuliny ludzkiej dwufazowej, otrzymywanej metodą rekombinacji DNA bakterii Escherichia coli. Jeden wkład zawiera 3 ml zawiesiny, co odpowiada 300 j.m. insuliny dwufazowej w proporcji 2 części insuliny rozpuszczalnej i 8 części insuliny izofanowej.

Substancje pomocnicze: protaminy siarczan (ok. 0,30 mg), disodu fosforan dwunastowodny (2,0 mg), fenol (0,7 mg), metakrezol (1,5 mg), glicerol (16,0 mg), chlorek cynku (4% roztwór Zn2+) – q.s., kwas solny (0,1 mol/l) – q.s., sodu wodorotlenek (0,1 mol/l) – q.s., woda do wstrzykiwań – do 1 ml.

Opakowanie zawiera 5 wkładów po 3 ml.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawka insuliny jest ustalana indywidualnie. Wstrzyknięcia wykonuje się podskórnie w okolicę brzucha, pośladki, udo lub górną część ramienia, zmieniając miejsca iniekcji, aby zapobiec zgrubieniom. Przed podaniem należy umyć ręce i zdezynfekować miejsce wstrzyknięcia. Szczegółowe instrukcje dotyczące podawania znajdują się w ulotce dołączonej do opakowania.

Lek należy przechowywać w temperaturze 2–8°C, nie zamrażać. Po pierwszym otwarciu opakowania bezpośredniego przechowywać w temperaturze do 25°C przez 28 dni, chronić przed światłem. Wkładów używanych lub przeznaczonych do użycia nie należy trzymać w lodówce – można je nosić przy sobie. Preparat należy chronić przed wysoką temperaturą oraz przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Leku nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik preparatu ani w sytuacji występowania hipoglikemii.

Przed zastosowaniem należy skonsultować się z lekarzem, jeśli pacjent kiedykolwiek miał reakcję alergiczną na insulinę lub inne leki, cierpi na cukrzycę związaną z chorobami trzustki, zaburzenia czynności przysadki, nadnerczy, tarczycy lub nerek, jest w podeszłym wieku, spożywa alkohol (szczególnie na pusty żołądek), planuje zwiększony wysiłek fizyczny, zmianę diety lub podróż ze zmianą strefy czasowej. Preparat w postaci wkładów 3 ml jest przeznaczony wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych przy użyciu wstrzykiwacza wielokrotnego użytku. W przypadku konieczności innej metody podania należy skonsultować się z lekarzem.

Jak każdy lek, Polhumin MIX-2 może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Najczęściej obserwuje się hipoglikemię (obniżenie poziomu cukru we krwi). Mogą wystąpić miejscowe reakcje alergiczne w miejscu wstrzyknięcia, takie jak rumień, obrzęk i świąd, które zwykle ustępują w ciągu kilku dni lub tygodni. Rzadziej pojawiają się zmiany w tkance tłuszczowej (lipoatrofia lub lipohipertrofia) lub grudki pod skórą związane z odkładaniem amyloidu (amyloidoza skórna). Wstrzykiwanie insuliny w miejsca z grudkami może zmniejszać skuteczność leku, dlatego należy regularnie zmieniać miejsca iniekcji. Więcej informacji znajduje się w ulotce dołączonej do opakowania.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym wydawanych bez recepty. Szczególnie istotne jest zgłoszenie stosowania: leków obniżających ciśnienie, nasercowych, hipolipemizujących, stosowanych w chorobach tarczycy, niektórych leków przeciwdepresyjnych, przeciwpadaczkowych, salicylanów, antybiotyków, doustnych środków antykoncepcyjnych, doustnych leków przeciwcukrzycowych, inhibitorów MAO, inhibitorów ACE (np. kaptopril, enalapril), antagonistów receptora angiotensyny II, nieselektywnych beta-adrenolityków (np. propranolol, sotalol), alkoholu etylowego, glikokortykosteroidów, hormonów tarczycy, hormonu wzrostu, danazolu, beta2-sympatykomimetyków (np. ritodryna, salbutamol, terbutalina) oraz tiazydowych leków moczopędnych (np. hydrochlorotiazyd).

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające, że są w ciąży, powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. U pacjentek z cukrzycą w okresie rozrodczym należy dążyć do utrzymania prawidłowego poziomu glukozy we krwi podczas leczenia insuliną. Insulina nie przenika przez łożysko do krwi płodu. Decyzję o stosowaniu i dawkowaniu leku w tym okresie podejmuje lekarz.