Paroxinor, 20 mg, tabl.powl., 100 szt

Paroxinor to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający substancję czynną paroksetynę. Należy ona do grupy selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Preparat stosuje się w leczeniu zaburzeń depresyjnych oraz zaburzeń lękowych.

Lek jest wskazany w leczeniu ciężkich epizodów depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, zaburzeń lękowych z napadami paniki (z agorafobią lub bez), fobii społecznej, uogólnionych zaburzeń lękowych oraz zaburzeń stresu pourazowego.

Paroxinor działa przeciwdepresyjnie, co wynika z mechanizmu hamowania zwrotnego wychwytu serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym.

Substancją czynną jest paroksetyna. Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg paroksetyny (Paroxetinum) w postaci chlorowodorku półwodnego. Lek zawiera również substancje pomocnicze.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkę ustala indywidualnie specjalista. Tabletki przyjmuje się doustnie, najlepiej rano podczas posiłku. Nie należy ich rozgryzać.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Preparatu nie wolno stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik, podczas jednoczesnego przyjmowania inhibitorów monoaminooksydazy lub leków przeciwpsychotycznych.

Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym tamoksyfenie, oraz o chorobach takich jak niewydolność nerek, wątroby, serca, zaburzenia elektrolitowe, padaczka, epizody manii, jaskra czy cukrzyca. Ostrożność jest konieczna u pacjentów z wydłużonym odstępem QT w EKG, po przebytych krwawieniach lub stosujących leki zwiększające ryzyko krwawień (np. NLPZ, leki przeciwzakrzepowe, niektóre leki przeciwpsychotyczne). Podczas leczenia mogą pojawić się myśli samobójcze, szczególnie u osób młodych i pacjentów z wcześniejszymi epizodami takich myśli. W razie ich wystąpienia należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.

Stosowanie leku może powodować zawroty głowy, senność, dezorientację i zaburzenia widzenia. W przypadku wystąpienia tych objawów nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Jak każdy lek, Paroxinor może wywoływać działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Niezbyt często (do 1 na 100 osób) mogą pojawić się nietypowe siniaki lub krwawienia (w tym krwawe wymioty, krew w kale) oraz trudności w oddawaniu moczu – w takich przypadkach należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala. Rzadko (do 1 na 1000 osób) mogą wystąpić napady drgawkowe, akatyzja (niepokój ruchowy nasilający się po zwiększeniu dawki) lub objawy obniżonego stężenia sodu we krwi (zmęczenie, osłabienie, ból i sztywność mięśni, dezorientacja). W razie ich wystąpienia należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza. Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do opakowania.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych bez recepty. Szczególnie istotne jest, jeśli pacjent stosuje: inhibitory MAO, leki wydłużające odstęp QT (np. tiorydazyna, pimozyd), NLPZ (np. ibuprofen, diklofenak), tramadol, buprenorfinę (także w połączeniu z naloksonem), tryptany (np. sumatryptan), inne leki przeciwdepresyjne (SSRI, trójpierścieniowe), tryptofan, leki stosowane w znieczuleniu (miwakurium, suksametonium, fentanyl), lit, leki przeciwpsychotyczne (np. rysperydon, klozapina), fozamprenawir z rytonawirem, ziele dziurawca, leki przeciwpadaczkowe (fenobarbital, fenytoina, walproinian sodu, karbamazepina), atomoksetynę, procyklidynę, leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), leki na arytmię (propafenon, flekainid), metoprolol, prawastatynę, ryfampicynę, linezolid, tamoksyfen oraz preparaty zawierające buprenorfinę.

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające, że są w ciąży, powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Decyzję o stosowaniu preparatu w tym okresie podejmuje lekarz.

Leku nie należy stosować u pacjentów poniżej 18. roku życia.