Neoparin, 20mg/0,2ml, roztwór do wstrzyknięć, 10 ampułko-strzykawek z igłą

Neoparin to lek w postaci roztworu do wstrzykiwań, stosowany w leczeniu istniejących zakrzepów krwi oraz w profilaktyce ich powstawania po zabiegach chirurgicznych, w przebiegu chorób ograniczających mobilność, w niestabilnej dławicy piersiowej oraz po zawale mięśnia sercowego.

Lek jest wskazany do leczenia zakrzepów obecnych we krwi, zapobiegania tworzeniu się skrzepów w rurkach dializatora u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, a także w profilaktyce zakrzepów przed i po zabiegach chirurgicznych, w ostrych chorobach unieruchamiających pacjenta, w niestabilnej dławicy piersiowej oraz po zawale serca.

Neoparin działa przeciwzakrzepowo, zapobiegając powstawaniu nowych skrzepów i powiększaniu się już istniejących. Efekt ten wynika z powinowactwa enoksaparyny do określonych czynników krzepnięcia.

Substancją czynną jest enoksaparyna sodowa (Enoxaparinum natricum). Każda ampułko-strzykawka zawiera ilość odpowiadającą 2000 j.m. aktywności anty-Xa (20 mg) w 0,2 ml roztworu. Substancją pomocniczą jest woda do wstrzykiwań.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie w zależności od wskazań. Preparat podaje się zazwyczaj podskórnie, choć lekarz może zdecydować o podaniu dożylnym lub do rurki dializacyjnej. W przypadku samodzielnego podawania, pacjent powinien zostać przeszkolony przez personel medyczny. Zastrzyki należy wykonywać naprzemiennie w prawą i lewą stronę brzucha, zmieniając miejsce wkłucia przy każdej dawce.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Lek można również przechowywać w lodówce (2°C – 8°C), jednak nie dłużej niż 1 miesiąc. Nie zamrażać.

Leku Neoparin nie należy stosować w przypadku uczulenia na którykolwiek składnik preparatu, heparynę lub heparyny drobnocząsteczkowe, przy nasilonym krwawieniu lub ryzyku jego wystąpienia (np. wrzody żołądka, stan po operacji mózgu lub oka, udar krwotoczny) oraz gdy planowane jest znieczulenie podpajęczynówkowe lub zewnątrzoponowe.

Przed zastosowaniem leku należy poinformować lekarza, jeśli pacjent miał reakcję na heparynę z dużym spadkiem liczby płytek, planowane jest znieczulenie podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe lub nakłucie lędźwiowe, ma wszczepioną zastawkę serca, zapalenie wsierdzia, wrzody żołądka, przebył udar mózgu, cierpi na nadciśnienie, cukrzycę, choroby naczyń oka, choroby nerek lub wątroby, jest w podeszłym wieku, ma niedowagę lub nadwagę, bądź podwyższone stężenie potasu we krwi.

Leku nie wolno podawać domięśniowo. Nie należy wstrzykiwać w miejsca bliżej niż 5 cm od pępka ani w okolice blizn i siniaków. Nie usuwać pęcherzyków powietrza przed wstrzyknięciem, aby uniknąć utraty dawki. Igła nie powinna dotykać żadnych przedmiotów po zdjęciu osłonki. Podczas wstrzykiwania należy trzymać fałd skórny, a po podaniu nie pocierać miejsca wkłucia. Przed użyciem sprawdzić, czy ampułko-strzykawka jest nienaruszona i czy roztwór jest przezroczysty. W razie wątpliwości użyć innej ampułko-strzykawki. Przed podaniem upewnić się co do dawki.

Jak każdy lek, Neoparin może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów) obserwuje się krwawienia i zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych. Często (do 1 na 10 pacjentów) mogą wystąpić: skłonność do siniaków (związana z obniżeniem liczby płytek), różowe plamy na skórze, pokrzywka, świąd i zaczerwienienie skóry, ból lub zasinienie w miejscu wstrzyknięcia, obniżona liczba krwinek czerwonych, zwiększona liczba płytek krwi oraz bóle głowy. Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do leku.

Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym planowanych do stosowania. Szczególnie istotne jest zgłoszenie stosowania: warfaryny, aspiryny, klopidogrelu, wstrzyknięć dekstranu, ibuprofenu, diklofenaku i innych NLPZ, prednizolonu, deksametazonu, leków stosowanych w astmie, reumatoidalnym zapaleniu stawów, leków zwiększających stężenie potasu, leków moczopędnych oraz niektórych preparatów stosowanych w chorobach serca.

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające, że są w ciąży, powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. U ciężarnych z mechaniczną zastawką serca może występować zwiększone ryzyko zakrzepów. Decyzję o stosowaniu leku w okresie karmienia piersią podejmuje lekarz.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Neoparin u dzieci i młodzieży nie zostały ocenione.