Lorazepam Orion, 2,5 mg, tabl., 25 szt

Lorazepam Orion to lek o działaniu uspokajającym i przeciwlękowym. Zawiera substancję czynną lorazepam, należącą do grupy benzodiazepin.

Preparat stosuje się u dorosłych w krótkotrwałym leczeniu silnego, obezwładniającego lęku różnego pochodzenia.

Lek należy przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkowanie i czas terapii ustalane są indywidualnie. Zalecane dawki:

• w leczeniu stanów lękowych: średnio 2–3 mg na dobę w dawkach podzielonych (zakres 1–7,5 mg na dobę), największa dawka przed snem;
• w bezsenności spowodowanej lękiem lub stresem: 1–2 mg raz na dobę, zwykle przed snem;
• u osób starszych i osłabionych: 1 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych, z dostosowaniem do tolerancji pacjenta.

Tabletkę można podzielić na równe części.

Substancją czynną jest lorazepam. Jedna tabletka zawiera 2,5 mg lorazepamu. Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, polakrylina potasowa, tlenek żelaza żółty (E 172) i stearynian magnezu.

Opakowanie zawiera 25 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

Leku Lorazepam Orion nie należy stosować:

• w przypadku uczulenia na lorazepam, inne benzodiazepiny lub którykolwiek składnik preparatu;
• przy bezdechu sennym;
• w chorobach płuc powodujących trudności w oddychaniu;
• w miastenii (myasthenia gravis);
• przy ciężkiej niewydolności wątroby.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza, jeśli występują: zaburzenia czynności nerek lub wątroby, osłabienie, podeszły wiek, przewlekłe problemy z oddychaniem, ostra jaskra z wąskim kątem przesączania, uzależnienia od leków, narkotyków lub alkoholu, a także napady padaczkowe w wywiadzie.

Lek może powodować uzależnienie fizyczne i psychiczne. Aby zmniejszyć to ryzyko, należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę przez możliwie krótki czas. Leczenie zwykle nie powinno trwać dłużej niż 4 tygodnie, a maksymalnie 2–3 miesiące, z regularną oceną konieczności kontynuacji terapii.

Lorazepam Orion może w znacznym stopniu upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, powodując senność, spowolnienie reakcji, zawroty głowy i zaburzenia widzenia. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn podczas stosowania leku.

Jak każdy lek, Lorazepam Orion może wywoływać działania niepożądane. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej (wysypka, świąd, obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej i gardła utrudniający oddychanie lub połykanie) należy natychmiast przerwać stosowanie i skontaktować się z lekarzem.

Bardzo często:

• uspokojenie, zmęczenie, senność.

Często:

• ataksja, dezorientacja, depresja, zawroty głowy;
• osłabienie mięśni, astenia.

Niezbyt często:

• bóle głowy, zmniejszona czujność, stłumienie emocji;
• zaburzenia widzenia (podwójne, niewyraźne);
• nudności, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, zmiana apetytu;
• reakcje skórne;
• zaburzenia libido, impotencja, osłabienie orgazmu.

Rzadko:

• zmiany w morfologii krwi;
• niepamięć następcza, zaburzenia pamięci;
• zwiększenie bilirubiny, żółtaczka, wzrost enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko:

• reakcje nadwrażliwości, anafilaksja;
• SIADH, hiponatremia, hipotermia;
• drżenie, zaburzenia mowy, drgawki, euforia, śpiączka, myśli samobójcze, reakcje paradoksalne (lęk, pobudzenie, agresja, halucynacje);
• niedociśnienie;
• depresja oddechowa, bezdech, nasilenie chorób płuc;
• zaparcia;
• reakcje skórne, łysienie.

Częstość nieznana:

• zespół odstawienia;
• uzależnienie.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu:

• leków działających hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (przeciwpsychotycznych, przeciwlękowych, nasennych, opioidów, leków przeciwhistaminowych o działaniu uspokajającym);
• leków przeciwpadaczkowych (fenobarbital, hydantoina, barbiturany, kwas walproinowy);
• leków stosowanych w terapii uzależnień (lofeksydyna, disulfiram);
• leków na zaburzenia przewodu pokarmowego (cyzapryd);
• antybiotyków (ryfampicyna);
• leków zwiotczających mięśnie (baklofen, tyzanidyna);
• leków przeciwastmatycznych (teofilina, aminofilina) i kofeiny;
• leków przeciwnadciśnieniowych, rozszerzających naczynia, moczopędnych;
• nabilonu;
• probenecydu.

Szczególnie niebezpieczne jest łączenie lorazepamu z opioidami, co może prowadzić do senności, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. W takim przypadku należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i jak najkrótszy czas terapii, ściśle według zaleceń lekarza.

Nie należy stosować leku w ciąży, zwłaszcza w pierwszym i ostatnim trymestrze, ze względu na ryzyko poważnego wpływu na płód. W razie zajścia w ciążę podczas terapii należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Lorazepam przenika do mleka matki, dlatego nie zaleca się stosowania w okresie karmienia piersią, chyba że korzyści przewyższają ryzyko dla dziecka.