Lorazepam Orion, 1 mg, tabl., 25 szt

Lorazepam Orion to lek w postaci tabletek, zawierający substancję czynną lorazepam. Należy do grupy benzodiazepin, które działają uspokajająco i przeciwlękowo.

Lek jest stosowany w krótkotrwałym leczeniu zaburzeń lękowych oraz bezsenności wywołanej lękiem, gdy objawy są nasilone, powodują znaczne cierpienie lub uniemożliwiają normalne funkcjonowanie. Może być również używany jako premedykacja przed zabiegami diagnostycznymi lub chirurgicznymi.

Lorazepam działa przeciwlękowo, uspokajająco, nasennie oraz rozluźnia mięśnie.

Substancją czynną leku jest lorazepam (Lorazepamum). Każda tabletka zawiera 1 mg lorazepamu.

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, polakrylina potasowa, magnezu stearynian.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Dawkę ustala lekarz indywidualnie. Lorazepam przyjmuje się doustnie, a tabletkę można podzielić na równe części.

Leku nie wolno stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik preparatu oraz u pacjentów z miastenią (myasthenia gravis), ciężką niewydolnością oddechową (np. przewlekłą obturacyjną chorobą płuc), zespołem bezdechu sennego lub ciężką niewydolnością wątroby.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza, jeśli pacjent nadużywał alkoholu, narkotyków lub innych substancji, ma zaburzenia osobowości, choroby nerek lub wątroby, jest w podeszłym wieku (zwiększone ryzyko upadków), miał depresję lub obecnie na nią cierpi (możliwość nasilenia myśli samobójczych), ma problemy z koordynacją ruchową, oddychaniem, jaskrę lub niskie ciśnienie krwi. Podczas terapii może wystąpić utrata pamięci. Stosując lek jako środek nasenny, należy zapewnić sobie 7–8 godzin nieprzerwanego snu, aby uniknąć objawów takich jak zmęczenie czy zaburzenia reakcji po przebudzeniu.

Lek może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, szczególnie na początku leczenia. Decyzję o możliwości wykonywania tych czynności podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę reakcję pacjenta na lek i stosowaną dawkę.

Jak każdy lek, Lorazepam Orion może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów): uspokojenie, zmęczenie, senność.

Często (u mniej niż 1 na 10 pacjentów): niezborność ruchowa (ataksja), splątanie, depresja lub jej początek, zawroty głowy, osłabienie mięśni, uczucie zmęczenia.

Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do leku.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych bez recepty. Szczególnie istotne jest, jeśli pacjent stosuje: leki na narkolepsję (np. sodu hydroksymaślan), w leczeniu HIV (np. zydowudyna), przeciwpsychotyczne (np. chloropromazyna, loksapina, klozapina), na niestrawność (np. leki zobojętniające, cyzapryd, omeprazol), przeciwwymiotne (nabilon), w leczeniu uzależnień (np. lofeksydyna, disulfiram), silne leki przeciwbólowe (np. metadon, tramadol, kodeina, morfina), leki przeciwgruźlicze (izoniazyd), antybiotyki (erytromycyna), leki na nadciśnienie (np. inhibitory ACE, beta-blokery, diuretyki), na astmę (teofilina), zwiotczające mięśnie (np. baklofen, tyzanidyna), inne leki uspokajające (np. barbiturany, leki przeciwhistaminowe), przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, na alergie, na chorobę Parkinsona (np. lewodopa), przeciwpadaczkowe (np. fenobarbital, kwas walproinowy), na dnę moczanową (probenecyd), środki antykoncepcyjne zawierające estrogen oraz leki wpływające na enzymy wątrobowe (np. cymetydyna, esomeprazol, ryfampicyna, ketokonazol, itrakonazol). Należy również zgłosić stosowanie leków opioidowych i ściśle przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących dawkowania.

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające, że są w ciąży, powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Stosowanie Lorazepam Orion w ciąży i w okresie karmienia piersią nie jest zalecane.

Leku nie należy stosować w leczeniu lęku lub bezsenności u osób poniżej 18 lat. Lekarz może jednak zdecydować o jego zastosowaniu u dzieci w wieku 6–18 lat w celu premedykacji przed zabiegami diagnostycznymi lub chirurgicznymi.