Lexotan, 6 mg, tabl.,(i.row),InPh,Grecja, 30 szt

Lexotan 6 mg to lek przeciwlękowy z grupy benzodiazepin, zawierający bromazepam jako substancję czynną. Produkt pochodzi z importu równoległego.

Lek jest stosowany w leczeniu wymagającym farmakoterapii, w tym w:

• zaburzeniach lękowych uogólnionych,
• dysfunkcjach autonomicznych objawiających się dolegliwościami somatycznymi, takimi jak problemy skórne, ze strony układu pokarmowego, krążenia czy moczowo-płciowego,
• stanach lękowych towarzyszących przewlekłym chorobom organicznym ośrodkowego układu nerwowego,
• zaburzeniach stresowych pourazowych z objawami lęku,
• zaburzeniach adaptacyjnych.

Lek należy stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza.

Zalecane dawkowanie:

• Pacjenci leczeni ambulatoryjnie: 1,5 mg do 3 mg do trzech razy na dobę,
• Cięższe przypadki, zwłaszcza w warunkach szpitalnych: 6 mg do 12 mg dwa lub trzy razy na dobę.

Dawka powinna być dostosowana indywidualnie. Leczenie należy rozpoczynać od najmniejszych dawek, stopniowo je zwiększając. Terapia powinna trwać możliwie krótko, zazwyczaj nie dłużej niż 8–12 tygodni, wliczając okres odstawiania. W wyjątkowych sytuacjach może być dłuższa, po ocenie lekarza. U osób starszych i pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby stosuje się mniejsze dawki. W przypadku wrażenia, że działanie leku jest zbyt silne lub zbyt słabe, należy skonsultować się z lekarzem.

Substancja czynna: 6 mg bromazepamu w jednej tabletce.

Substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna, stearynian magnezu, talk, laktoza jednowodna (90,85 mg w 1 tabletce), lak aluminiowy indygotyny, tlenek żelaza żółty.

Opakowanie zawiera 30 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

• Nadwrażliwość na benzodiazepiny lub którykolwiek składnik leku,
• ciężka niewydolność oddechowa,
• ciężka niewydolność wątroby (ze względu na ryzyko encefalopatii),
• nużliwość mięśni (miastenia),
• zespół bezdechu sennego.

Leczenie powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza, aby ustalić minimalną skuteczną dawkę i zapobiec przedawkowaniu.

Niepamięć: Benzodiazepiny mogą powodować niepamięć następczą, szczególnie kilka godzin po przyjęciu leku. Aby zmniejszyć ryzyko, należy zapewnić sobie kilka godzin nieprzerwanego snu.

Reakcje psychiczne: Mogą wystąpić objawy takie jak niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresja, urojenia, omamy czy nietypowe zachowania. W razie ich pojawienia się należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Objawy te częściej występują u dzieci i osób starszych.

Czas leczenia: Terapia powinna być ograniczona w czasie, a dawki zmniejszane stopniowo. Podczas odstawiania może wystąpić zjawisko „z odbicia”.

Alkohol i leki działające depresyjnie na OUN: Nie wolno spożywać alkoholu ani stosować leków hamujących czynność ośrodkowego układu nerwowego, ponieważ może to nasilić działanie leku i spowodować poważne objawy, w tym zahamowanie oddychania lub krążenia.

Tolerancja i uzależnienie: Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zmniejszenia skuteczności leku oraz rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego. Ryzyko rośnie wraz z dawką i czasem terapii, a także u osób z historią nadużywania alkoholu lub leków.

Szczególne grupy pacjentów: Ostrożność należy zachować u osób z przewlekłą niewydolnością oddechową, u dzieci (czas leczenia powinien być jak najkrótszy) oraz u osób starszych (konieczne zmniejszenie dawki). Lek zawiera laktozę – w przypadku nietolerancji cukrów należy skonsultować się z lekarzem.

Jak każdy lek, Lexotan może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Mogą pojawić się:

• splątanie, zaburzenia emocjonalne (zwykle na początku leczenia),
• zaburzenia libido, depresja,
• reakcje paradoksalne (niepokój, pobudzenie, agresja, urojenia, omamy, psychoza), częściej u dzieci i osób starszych,
• senność, ból i zawroty głowy, zmniejszona czujność, zaburzenia koordynacji,
• niepamięć, podwójne widzenie,
• zaparcia, zatrzymanie moczu, nudności, wymioty,
• wysypka, świąd, pokrzywka, reakcje nadwrażliwości (w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy),
• osłabienie mięśni, zmęczenie,
• upadki i złamania (szczególnie u osób starszych i przy jednoczesnym stosowaniu alkoholu),
• niewydolność oddechowa, zahamowanie oddychania, niewydolność serca, zatrzymanie krążenia.

Długotrwałe stosowanie może prowadzić do uzależnienia, a nagłe odstawienie – do objawów odstawiennych lub nasilenia choroby. Zgłaszano przypadki nadużywania benzodiazepin.

W razie wystąpienia działań niepożądanych należy poinformować lekarza lub farmaceutę. Można je zgłaszać także do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych URPL (Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, e-mail: ndl@urpl.gov.pl).