Lexotan, 3 mg, tabl.,(i.row),InPh,Grecja, 30 szt

Lexotan to lek przeciwlękowy z grupy benzodiazepin, którego substancją czynną jest bromazepam. Produkt pochodzi z importu równoległego.

Lek jest stosowany w leczeniu wymagającym farmakoterapii w przypadku:

• zaburzeń lękowych uogólnionych,
• dysfunkcji autonomicznych objawiających się dolegliwościami somatycznymi (m.in. ze strony skóry, układu pokarmowego, krążenia, moczowo-płciowego),
• stanów lękowych towarzyszących przewlekłym chorobom organicznym ośrodkowego układu nerwowego,
• zaburzeń stresowych pourazowych z objawami lęku,
• zaburzeń adaptacyjnych.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza i zawsze pod jego nadzorem. Typowe dawkowanie:

• Dorośli leczeni ambulatoryjnie: 1,5 mg do 3 mg do trzech razy na dobę.
• Cięższe przypadki, zwłaszcza w warunkach szpitalnych: 6 mg do 12 mg dwa lub trzy razy na dobę.
• Dawkę należy dobierać indywidualnie, rozpoczynając od najmniejszych dawek i stopniowo je zwiększając. Terapia powinna trwać możliwie najkrócej, zwykle nie dłużej niż 8–12 tygodni (wraz z okresem odstawiania). W wyjątkowych sytuacjach leczenie może być dłuższe, po specjalistycznej ocenie lekarza.
• Pacjenci w podeszłym wieku oraz osoby z zaburzeniami czynności wątroby wymagają mniejszych dawek.

W przypadku wrażenia, że działanie leku jest zbyt silne lub zbyt słabe, należy skonsultować się z lekarzem.

Substancją czynną jest bromazepam (Bromazepamum). Jedna tabletka zawiera 3 mg bromazepamu.

Pozostałe składniki: celuloza mikrokrystaliczna, stearynian magnezu, talk, laktoza jednowodna (94,4 mg w 1 tabletce), tlenek żelaza czerwony.

Opakowanie zawiera 30 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

• Nadwrażliwość na benzodiazepiny lub którykolwiek składnik leku,
• ciężka niewydolność oddechowa,
• ciężka niewydolność wątroby (ze względu na ryzyko encefalopatii),
• nużliwość mięśni (miastenia),
• zespół bezdechu sennego.

Podczas leczenia pacjent powinien pozostawać pod kontrolą lekarza w celu ustalenia minimalnej skutecznej dawki i monitorowania terapii.

Niepamięć: Benzodiazepiny mogą powodować niepamięć następczą, szczególnie kilka godzin po przyjęciu leku. Aby zmniejszyć ryzyko, należy zapewnić sobie kilka godzin nieprzerwanego snu.

Reakcje psychiczne: Mogą wystąpić nietypowe reakcje, takie jak pobudzenie, agresja, omamy czy psychozy, zwłaszcza u dzieci i osób starszych. W razie ich pojawienia się należy przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Czas leczenia: Terapia powinna być ograniczona do 8–12 tygodni, a odstawianie leku odbywać się stopniowo, aby uniknąć objawów „z odbicia”.

Alkohol i leki działające depresyjnie na OUN: Spożywanie alkoholu i stosowanie leków hamujących czynność ośrodkowego układu nerwowego jest zabronione, ponieważ może to nasilić działanie uspokajające i prowadzić do groźnych powikłań, w tym śpiączki lub zgonu.

Tolerancja i uzależnienie: Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zmniejszenia skuteczności leku oraz rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego. Ryzyko rośnie wraz z dawką i czasem terapii, a także u osób z historią nadużywania substancji.

Szczególne grupy pacjentów: Ostrożność należy zachować u osób z przewlekłą niewydolnością oddechową, łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, u dzieci (stosowanie tylko po dokładnej ocenie) oraz u osób starszych (konieczność zmniejszenia dawki).

Lek zawiera laktozę – pacjenci z nietolerancją niektórych cukrów powinni skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem.

Lek może powodować senność, zaburzenia koncentracji, niepamięć i osłabienie mięśni, co zwiększa ryzyko wypadków. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem.

Jak każdy lek, Lexotan może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Częstość ich występowania jest nieznana. Mogą wystąpić:

• reakcje alergiczne (w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy),
• splątanie, dezorientacja, zaburzenia emocjonalne i nastroju,
• zaburzenia libido, depresja, uzależnienie, zespół odstawienia,
• reakcje paradoksalne (pobudzenie, agresja, omamy, psychozy),
• niepamięć następcza, senność, bóle i zawroty głowy, zaburzenia koordynacji, podwójne widzenie,
• nudności, wymioty, zaparcia, wysypka, świąd, pokrzywka,
• osłabienie mięśni, zmęczenie, zatrzymanie moczu,
• zaburzenia oddychania, niewydolność serca, w tym zatrzymanie akcji serca,
• upadki i złamania, szczególnie u osób starszych lub spożywających alkohol.

Długotrwałe stosowanie może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego, a nagłe odstawienie – do objawów odstawiennych lub lęku „z odbicia”.

• Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.
• Jednoczesne stosowanie z lekami działającymi depresyjnie na OUN (np. przeciwdepresyjnymi, nasennymi, opioidami, neuroleptykami, lekami przeciwlękowymi, przeciwdrgawkowymi, przeciwhistaminowymi o działaniu uspokajającym, znieczulającymi) oraz alkoholem może nasilać działanie uspokajające i zwiększać ryzyko zahamowania oddechu i krążenia.
• Narkotyczne leki przeciwbólowe mogą wywołać euforię i zwiększyć ryzyko uzależnienia.
• Leki hamujące enzymy wątrobowe (np. cymetydyna, fluwoksamina, prawdopodobnie propranolol) mogą nasilać lub wydłużać działanie bromazepamu.

Bezpieczeństwo stosowania bromazepamu w ciąży nie zostało jednoznacznie potwierdzone. Niektóre badania sugerują zwiększone ryzyko rozszczepu w obrębie jamy ustnej. Leku nie należy stosować w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne i pod ścisłą kontrolą lekarza. Podawanie w trzecim trymestrze i podczas porodu może powodować u noworodka hipotermię, obniżone napięcie mięśni, problemy z oddychaniem i objawy odstawienne. Benzodiazepiny przenikają do mleka matki, dlatego w okresie karmienia piersią stosowanie leku jest przeciwwskazane.