Letrox 25, 25 mcg, tabl., 50 szt

Letrox to lek zawierający substancję czynną lewotyroksynę, będącą syntetycznym hormonem tarczycy. Stosuje się go w leczeniu chorób i zaburzeń czynności tarczycy.

Preparat Letrox jest wskazany do terapii zastępczej i uzupełniającej w niedoczynności tarczycy o różnym pochodzeniu. Stosuje się go również w profilaktyce nawrotu wola po operacji u pacjentów z prawidłową czynnością tarczycy, w leczeniu łagodnego wola u osób z eutyreozą, jako leczenie wspomagające nadczynności tarczycy w połączeniu z tyreostatykami po uzyskaniu eutyreozy, a także w terapii zastępczej i supresyjnej nowotworów złośliwych tarczycy, szczególnie po jej chirurgicznym usunięciu.

Lewotyroksyna jest syntetycznym odpowiednikiem naturalnego hormonu tarczycy. Po podaniu przekształca się w T3 w tkankach obwodowych i działa na receptory T3 w sposób identyczny jak hormon endogenny. Organizm nie odróżnia lewotyroksyny podanej z zewnątrz od tej wytwarzanej naturalnie.

Substancją czynną leku jest lewotyroksyna (Levothyroxinum natricum). Każda tabletka Letrox 25 mikrogramów zawiera 25 mikrogramów lewotyroksyny sodowej.

Substancje pomocnicze: cysteiny chlorowodorek jednowodny (częściowo obecny w postaci cystyny), celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana, tlenek magnezu lekki, talk.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkę ustala lekarz indywidualnie dla pacjenta. Preparat przyjmuje się doustnie, w całości, rano, popijając dużą ilością wody, najlepiej na czczo, co najmniej 30 minut przed śniadaniem. Substancja czynna wchłania się lepiej na pusty żołądek.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w temperaturze poniżej 30°C.

Leku nie wolno stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik, nieleczonej nadczynności tarczycy, nieleczonej niedoczynności nadnerczy, nieleczonej nadczynności przysadki, ostrego zawału mięśnia sercowego, ostrego zapalenia mięśnia sercowego lub ostrego zapalenia serca.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami serca, takimi jak dławica piersiowa, niewydolność serca, zaburzenia rytmu, nadciśnienie tętnicze czy miażdżyca. Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka jest w okresie menopauzy lub po menopauzie, jeśli planowana jest zmiana preparatu zawierającego lewotyroksynę, przed rozpoczęciem stosowania orlistatu, w przypadku objawów zaburzeń psychotycznych lub przy współistniejącej niedoczynności nadnerczy.

Jak każdy lek, Letrox może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. W razie reakcji alergicznej, takiej jak obrzęk twarzy i gardła (obrzęk naczynioruchowy), wysypka lub pokrzywka, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów) mogą wystąpić kołatanie serca, bezsenność i ból głowy. Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do opakowania.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych bez recepty. Istotne są m.in. leki przeciwcukrzycowe, pochodne kumaryny, preparaty wiążące kwasy żółciowe (np. cholestyramina, kolestypol), leki zobojętniające, sukralfat, preparaty glinu, żelaza, wapnia, propylotiouracyl, glikokortykoidy, beta-adrenolityki, sertralina, chlorochina, proguanil, barbiturany, karbamazepina, estrogeny, sewelamer, inhibitory kinazy tyrozynowej, orlistat, salicylany, dikumarol, furosemid w dużych dawkach, klofibrat, inhibitory proteazy (rytonawir, indynawir, lopinawir) oraz fenytoina.

Kobiety w ciąży lub karmiące piersią, a także planujące ciążę, powinny skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem stosowania leku. Decyzję o terapii Letroxem w tym okresie podejmuje lekarz.

O stosowaniu leku u dzieci decyduje lekarz.