Jamesi, 50 mg + 850 mg, tabletki powlekane, 56 szt.

Jamesi to lek zawierający dwie substancje czynne: sytagliptynę i metforminę. Sytagliptyna należy do inhibitorów DPP-4 (dipeptydylopeptydazy-4), a metformina do biguanidów. Wspólne działanie tych składników pomaga regulować poziom glukozy we krwi u dorosłych z cukrzycą typu 2. Lek zwiększa ilość insuliny wydzielanej po posiłku i zmniejsza produkcję cukru w organizmie.

Preparat stosuje się w połączeniu z dietą i aktywnością fizyczną w celu obniżenia stężenia glukozy we krwi. Może być używany samodzielnie lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, takimi jak insulina, pochodne sulfonylomocznika czy glitazony. Cukrzyca typu 2 charakteryzuje się niewystarczającą produkcją insuliny lub jej nieprawidłowym działaniem, co prowadzi do podwyższonego poziomu cukru we krwi i może skutkować poważnymi powikłaniami, m.in. chorobami serca, nerek, utratą wzroku czy amputacjami.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Zwykle przyjmuje się jedną tabletkę dwa razy dziennie, doustnie, w trakcie posiłków, aby zmniejszyć ryzyko dolegliwości żołądkowych. Lekarz może dostosować dawkę w zależności od kontroli glikemii lub czynności nerek. Podczas terapii należy przestrzegać zaleconej diety i równomiernie rozkładać spożycie węglowodanów w ciągu dnia.

Samodzielne stosowanie leku rzadko powoduje hipoglikemię, jednak ryzyko jej wystąpienia rośnie przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika – wówczas lekarz może zmniejszyć ich dawkę.

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Objawy kwasicy mleczanowej, takie jak silne nudności, wymioty, ból brzucha, uczucie zimna, spadek masy ciała, skurcze mięśni czy przyspieszony oddech, wymagają pilnej pomocy medycznej.

Jeśli pominięto dawkę, należy przyjąć ją jak najszybciej. Gdy zbliża się pora kolejnej dawki, należy pominąć zapomnianą tabletkę i kontynuować leczenie według schematu. Nie wolno stosować dawki podwójnej.

Każda tabletka powlekana zawiera 50 mg sytagliptyny (w postaci chlorowodorku jednowodnego) oraz 850 mg metforminy (w postaci chlorowodorku). Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, powidon, sodu laurylosiarczan i magnezu stearynian. Otoczka zawiera m.in. makrogol, talk, dwutlenek tytanu, mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych, alkohol poliwinylowy oraz tlenek żelaza czerwony. Opakowanie zawiera 56 tabletek powlekanych.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

• Nadwrażliwość na sytagliptynę, metforminę lub którykolwiek składnik leku.
• Znaczne zaburzenia czynności nerek.
• Niewyrównana cukrzyca (np. ciężka hiperglikemia, kwasica ketonowa lub mleczanowa).
• Ciężkie zakażenia, odwodnienie.
• Planowane badanie radiologiczne z kontrastem – lek należy odstawić na czas badania i co najmniej 2 dni po nim.
• Świeży zawał serca, ciężkie zaburzenia krążenia, choroby wątroby.
• Nadmierne spożycie alkoholu.
• Karmienie piersią.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych przeciwwskazań należy skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia alternatywnej terapii.

Podczas stosowania leku zgłaszano przypadki zapalenia trzustki oraz pemfigoidu pęcherzowego. Lek może wywołać rzadką, ale ciężką kwasicę mleczanową, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ryzyko zwiększa się w przypadku niewyrównanej cukrzycy, ciężkich zakażeń, odwodnienia, spożywania alkoholu, chorób wątroby lub stanów niedotlenienia. Objawy kwasicy mleczanowej to m.in. wymioty, ból brzucha, skurcze mięśni, złe samopoczucie, trudności w oddychaniu, spadek temperatury ciała i spowolnienie akcji serca – wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.

Lek należy czasowo odstawić w przypadku chorób przebiegających z odwodnieniem (np. wymioty, biegunka, gorączka) oraz przed dużymi zabiegami chirurgicznymi. Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o chorobach trzustki, kamicy żółciowej, uzależnieniu od alkoholu, wysokim poziomie triglicerydów, cukrzycy typu 1, reakcjach alergicznych na składniki leku oraz o stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika (ze względu na ryzyko hipoglikemii). W trakcie leczenia konieczna jest regularna kontrola czynności nerek, szczególnie u osób starszych.

Lek nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak zgłaszano zawroty głowy i senność. Ryzyko hipoglikemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Jak każdy lek, Jamesi może powodować działania niepożądane. Należy przerwać stosowanie i natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku silnego bólu brzucha (mogącego świadczyć o zapaleniu trzustki), objawów kwasicy mleczanowej lub ciężkiej reakcji alergicznej (wysypka, obrzęk twarzy, trudności w oddychaniu).

Możliwe działania niepożądane:

• Bardzo rzadko: kwasica mleczanowa, zapalenie wątroby, pokrzywka, wysypka, świąd.
• Często: hipoglikemia (zwłaszcza w skojarzeniu z insuliną lub pochodną sulfonylomocznika), nudności, wzdęcia, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia, ból głowy, zakażenia górnych dróg oddechowych.
• Niezbyt często: senność, zawroty głowy, świąd, suchość w ustach.
• Bardzo często (metformina): nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, utrata apetytu.
• Inne: obrzęk rąk lub nóg (w skojarzeniu z pioglitazonem), zmniejszona liczba płytek krwi, choroby nerek, bóle stawów i mięśni, śródmiąższowe choroby płuc, pemfigoid pęcherzowy.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu: kortykosteroidów, leków moczopędnych, NLPZ, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, β-sympatykomimetyków, leków zawierających jod (środki kontrastowe), alkoholu, cymetydyny, ranolazyny, dolutegrawiru, wandetanibu oraz digoksyny (wymaga kontroli stężenia we krwi).

Leku nie należy stosować w ciąży ani w okresie karmienia piersią. W przypadku planowania ciąży lub podejrzenia ciąży należy skonsultować się z lekarzem.

Preparat nie jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Nie wykazano skuteczności u pacjentów w wieku 10–17 lat, a bezpieczeństwo stosowania u dzieci poniżej 10 lat nie zostało ustalone.