Gopten 2.0, 2 mg, kaps.twarde,(i.row),Delf,Czechy, 28 szt.

Gopten 2 mg zawiera substancję czynną trandolapryl, należącą do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE). Po podaniu doustnym trandolapryl szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i w wątrobie przekształca się w aktywny metabolit – trandolaprylat, który działa silnie i długotrwale.

Stosowanie trandolaprylu w dawkach terapeutycznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do wyraźnego obniżenia ciśnienia krwi zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej. Efekt hipotensyjny pojawia się po około godzinie od podania, utrzymuje się przez 24 godziny, a maksymalne działanie obserwuje się między 8. a 12. godziną.

Lek Gopten 2 mg stosuje się w leczeniu:

• łagodnego lub umiarkowanego nadciśnienia tętniczego,
• zaburzeń czynności lewej komory po zawale mięśnia sercowego,
• objawowej niewydolności serca.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy skonsultować się ze specjalistą.

Dostępne dawki: Gopten 0,5 mg, 2 mg, 4 mg. Lek podaje się doustnie, raz na dobę.

Nadciśnienie tętnicze: U dorosłych pacjentów bez niewydolności serca, nerek lub wątroby oraz nieprzyjmujących leków moczopędnych, dawka początkowa wynosi 0,5–2 mg raz na dobę (u pacjentów rasy czarnej zwykle 2 mg). Dawki można podwajać co 1–4 tygodnie do maksymalnie 4–8 mg na dobę. Dawka podtrzymująca to zazwyczaj 1–4 mg raz na dobę. W przypadku niewystarczającej skuteczności lekarz może zalecić terapię skojarzoną z lekami moczopędnymi lub antagonistami wapnia.

Zaburzenia czynności lewej komory po zawale: Leczenie można rozpocząć od 0,5–1 mg raz na dobę, począwszy od trzeciego dnia po zawale, stopniowo zwiększając dawkę do maksymalnie 4 mg na dobę, pod kontrolą lekarza.

Niewydolność serca: Dawka początkowa wynosi 0,5–1 mg raz na dobę, leczenie prowadzi się pod ścisłym nadzorem.

Pacjenci w podeszłym wieku: Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie ma konieczności zmiany dawki, jednak należy zachować ostrożność przy współistniejących chorobach lub stosowaniu leków moczopędnych.

Zaburzenia czynności nerek: Przy klirensie kreatyniny 30–70 ml/min stosuje się dawki jak u dorosłych. Przy klirensie poniżej 30 ml/min dawka początkowa wynosi 0,5 mg raz na dobę, następnie zwiększa się ją stopniowo. Leczenie wymaga ścisłej kontroli.

Zaburzenia czynności wątroby: Zaleca się rozpoczęcie od 0,5 mg raz na dobę pod kontrolą lekarza.

Dzieci: Nie zaleca się stosowania, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone.

Przedawkowanie może powodować ciężkie niedociśnienie, wstrząs, spowolnienie akcji serca, zaburzenia elektrolitowe i niewydolność nerek. Wymaga to natychmiastowej pomocy medycznej i monitorowania w warunkach szpitalnych. Leczenie obejmuje m.in. płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego, korekcję niedociśnienia i zaburzeń elektrolitowych.

Nie należy stosować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Substancją czynną jest trandolapryl. Każda kapsułka zawiera 2 mg trandolaprylu.

Pozostałe składniki: skrobia kukurydziana, laktoza jednowodna, powidon K25, sodu stearylofumaran, a w otoczce kapsułki: żelatyna, dwutlenek tytanu, erytrozyna, tlenek żelaza żółty, laurylosiarczan sodu.

Opakowanie zawiera 28 kapsułek twardych.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na trandolapryl, inne inhibitory ACE lub którykolwiek składnik leku.
• Wystąpienie obrzęku naczynioruchowego po wcześniejszym zastosowaniu inhibitorów ACE.
• Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.
• Drugi i trzeci trymestr ciąży (nie zaleca się także stosowania we wczesnej ciąży).
• Cukrzyca lub zaburzenia czynności nerek przy jednoczesnym stosowaniu aliskirenu.
• Stosowanie leków zawierających sakubitryl i walsartan (ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego).

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich chorobach i przyjmowanych lekach. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku:

• leczenia odczulającego na jad owadów, dializoterapii, niewydolności wątroby lub nerek, zwężenia tętnicy nerkowej, przeszczepu nerki, hipowolemii, choroby niedokrwiennej serca, kolagenoz;
• ryzyka hiperkaliemii – konieczna jest kontrola stężenia potasu;
• planowanych zabiegów chirurgicznych lub znieczulenia;
• jednoczesnego stosowania leków zwiększających ryzyko obrzęku naczynioruchowego (np. racekadotryl, inhibitory mTOR, wildagliptyna).

Lek może powodować uporczywy suchy kaszel, który ustępuje po odstawieniu. Nie zaleca się stosowania w okresie karmienia piersią, zwłaszcza u noworodków i wcześniaków. Leku nie wolno stosować po 3. miesiącu ciąży, a w pierwszym trymestrze jest niewskazany.

Jak każdy lek, Gopten 2 mg może powodować działania niepożądane:

Często: ból głowy, zawroty głowy, niedociśnienie, kaszel, osłabienie.

Niezbyt często: zakażenia górnych dróg oddechowych, bezsenność, senność, kołatanie serca, nudności, biegunka, wysypka, ból mięśni, zaburzenia erekcji.

Rzadko: zaburzenia krwi (leukopenia, niedokrwistość), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia metaboliczne, depresja, omdlenia, zaburzenia widzenia, zawał serca, duszność, zapalenie żołądka, zapalenie wątroby, obrzęk naczynioruchowy, niewydolność nerek.

Bardzo rzadko: cholestaza, zapalenie skóry, nieprawidłowe wyniki badań wątroby.

Częstość nieznana: pancytopenia, agranulocytoza, hiperkaliemia, zapalenie trzustki, żółtaczka, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), gorączka, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych.