Gensulin R, 300 j.m./3 ml, roztwór do wstrzyknięć, 10 wkładów

Gensulin R to lek zawierający insulinę ludzką wytwarzaną metodą rekombinacji DNA z użyciem bakterii Escherichia coli. Jest ona identyczna z insuliną produkowaną przez organizm człowieka. Preparat działa szybko, obniżając poziom glukozy we krwi. Początek działania następuje około 30 minut po wstrzyknięciu, maksymalny efekt obserwuje się po 1–3 godzinach, a działanie hipoglikemizujące utrzymuje się do 8 godzin, zależnie od dawki.

Lek stosuje się w leczeniu pacjentów z cukrzycą wymagających insuliny w celu utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy, a także w terapii cukrzycy u kobiet w ciąży.

Preparat obniża stężenie glukozy we krwi. Działa szybko – efekt pojawia się w ciągu 30 minut od podania, osiąga maksimum po 1–3 godzinach i utrzymuje się do 8 godzin, w zależności od zastosowanej dawki.

Substancją czynną jest insulina ludzka (Insulinum humanum).

1 ml roztworu zawiera 100 j.m. insuliny ludzkiej rozpuszczalnej, otrzymywanej metodą rekombinacji DNA E. coli. Każdy wkład do wstrzykiwacza zawiera 3 ml roztworu, co odpowiada 300 j.m. insuliny.

Substancje pomocnicze: glicerol, metakrezol, kwas solny, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawka insuliny powinna być ustalona przez lekarza lub pielęgniarkę diabetologiczną. Preparat podaje się w ciągu 15 minut przed posiłkiem.

Nowy wkład lub fiolkę należy wyjąć z lodówki kilkanaście minut przed podaniem, aby osiągnęły temperaturę pokojową. Używany wkład lub fiolkę można przechowywać w temperaturze pokojowej przez 28 dni. Przed wstrzyknięciem należy umyć ręce i zdezynfekować miejsce podania.

Lek należy przechowywać w temperaturze od 2°C do 8°C, nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować leku w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik preparatu oraz w sytuacji występowania hipoglikemii.

Należy zachować ostrożność i skonsultować się z lekarzem, jeśli pacjent kiedykolwiek miał reakcję alergiczną na insulinę lub inne leki, cierpi na choroby trzustki, zaburzenia czynności przysadki, nadnerczy, tarczycy, nerek, jest w podeszłym wieku, spożywa alkohol (szczególnie na pusty żołądek), planuje zwiększony wysiłek fizyczny, zmianę diety lub podróż ze zmianą strefy czasowej. Alkohol może nasilać objawy hipoglikemii.

Preparat w postaci wkładów 3 ml jest przeznaczony wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych przy użyciu wstrzykiwacza wielokrotnego użytku. W przypadku konieczności innej metody podania należy skonsultować się z lekarzem.

Jak każdy lek, Gensulin R może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Najczęściej obserwuje się hipoglikemię (obniżenie poziomu cukru we krwi).

Do częstych działań niepożądanych należą miejscowe reakcje alergiczne w miejscu wstrzyknięcia, takie jak rumień, obrzęk i świąd, które zwykle ustępują w ciągu kilku dni lub tygodni. Mogą być one spowodowane także innymi czynnikami, np. środkami dezynfekującymi lub niewłaściwą techniką iniekcji.

Przy częstym wstrzykiwaniu insuliny w to samo miejsce może dojść do lipoatrofii (zaniku tkanki tłuszczowej) lub lipohipertrofii (zgrubienia tkanki tłuszczowej). Niekiedy pojawiają się grudki pod skórą związane z odkładaniem amyloidu (amyloidoza skórna). Wstrzyknięcie insuliny w takie miejsce może zmniejszyć jej skuteczność. Aby temu zapobiec, należy zmieniać miejsca iniekcji.

Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do opakowania.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych bez recepty. Szczególnie istotne jest zgłoszenie stosowania: leków obniżających ciśnienie, nasercowych, hipolipemizujących, stosowanych w chorobach tarczycy, leków przeciwdepresyjnych, przeciwpadaczkowych, salicylanów, antybiotyków, doustnych środków antykoncepcyjnych, doustnych leków przeciwcukrzycowych, inhibitorów MAO, inhibitorów ACE (np. kaptopril, enalapril), antagonistów receptora angiotensyny II, nieselektywnych beta-adrenolityków (np. propranolol, sotalol), alkoholu etylowego, glikokortykosteroidów, hormonów tarczycy, hormonu wzrostu, danazolu, beta2-sympatykomimetyków (ritodryna, salbutamol, terbutalina) oraz tiazydowych leków moczopędnych (np. hydrochlorotiazyd).

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające, że są w ciąży, powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Decyzję o stosowaniu insuliny w tym okresie podejmuje lekarz. W pierwszym trymestrze ciąży zapotrzebowanie na insulinę zwykle się zmniejsza, natomiast w drugim i trzecim trymestrze stopniowo wzrasta, przeciętnie o około 75% w porównaniu z okresem przed ciążą.