Gensulin M50 (50/50), 300jm/3ml, zawiesina do wstrzyknięć, 10 wkładów

Gensulin M50 to lek zawierający insulinę ludzką stosowaną w terapii cukrzycy. Preparat jest mieszaniną insuliny szybkodziałającej i długodziałającej. Po podaniu początek działania następuje w ciągu około 30 minut, maksymalny efekt obserwuje się między 2. a 8. godziną, a całkowity czas działania wynosi do 24 godzin i zależy od dawki. Lek reguluje metabolizm glukozy.

Preparat jest wskazany do leczenia pacjentów z cukrzycą wymagających stosowania insuliny w celu utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy.

Gensulin M50 wpływa na regulację metabolizmu glukozy, a także wykazuje działanie anaboliczne i antykataboliczne.

Substancją czynną jest insulina ludzka (Insulinum humanum).

1 ml zawiesiny Gensulin M50 (50/50) zawiera 100 j.m. insuliny ludzkiej dwufazowej, otrzymywanej metodą rekombinacji DNA E. coli. Każdy wkład do wstrzykiwacza zawiera 3 ml zawiesiny, co odpowiada 300 j.m. insuliny w proporcji 50% insuliny rozpuszczalnej i 50% insuliny izofanowej.

Substancje pomocnicze: metakrezol, fenol, glicerol, siarczan protaminy, tlenek cynku, kwas solny, wodorotlenek sodu, wodorofosforan sodu dwunastowodny, woda do wstrzykiwań.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.

Dawkę insuliny ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta. Preparat należy podać w ciągu 15 minut przed posiłkiem.

Podczas wstrzyknięcia należy zachować higienę: umyć ręce i zdezynfekować miejsce podania. Szczegółowe instrukcje dotyczące podawania znajdują się w ulotce dołączonej do leku.

Lek należy przechowywać w temperaturze od 2°C do 8°C, nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować leku w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik preparatu oraz w sytuacji występowania hipoglikemii.

Przed zastosowaniem należy skonsultować się z lekarzem, jeśli pacjent kiedykolwiek miał reakcję alergiczną na insulinę lub inne leki, cierpi na cukrzycę związaną z chorobami trzustki, zaburzenia czynności przysadki, nadnerczy, tarczycy lub nerek, jest w podeszłym wieku, spożywa alkohol (szczególnie na pusty żołądek), planuje zwiększony wysiłek fizyczny, zmianę diety lub podróż do innej strefy czasowej.

Preparat w postaci wkładów 3 ml jest przeznaczony wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych przy użyciu wstrzykiwacza wielokrotnego użytku. W przypadku konieczności innej metody podania należy skonsultować się z lekarzem.

Jak każdy lek, Gensulin M50 może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Najczęściej obserwuje się hipoglikemię (obniżenie stężenia glukozy we krwi).

Do częstych działań niepożądanych należą miejscowe reakcje alergiczne w miejscu wstrzyknięcia, takie jak rumień, obrzęk i świąd, które zwykle ustępują w ciągu kilku dni lub tygodni. Mogą one być spowodowane także innymi czynnikami, np. środkami dezynfekującymi lub niewłaściwą techniką iniekcji.

Przy częstym wstrzykiwaniu insuliny w to samo miejsce może dojść do lipoatrofii (zaniku tkanki tłuszczowej) lub lipohipertrofii (zgrubienia tkanki tłuszczowej). Niekiedy pojawiają się grudki pod skórą związane z odkładaniem amyloidu (amyloidoza skórna). Wstrzyknięcie insuliny w takie miejsce może zmniejszyć jej skuteczność. Aby temu zapobiec, należy zmieniać miejsca iniekcji.

Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do leku.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych dostępnych bez recepty. Szczególnie istotne jest zgłoszenie stosowania: leków obniżających ciśnienie, nasercowych, hipolipemizujących, stosowanych w chorobach tarczycy, niektórych leków przeciwdepresyjnych, przeciwpadaczkowych, salicylanów, antybiotyków, doustnych środków antykoncepcyjnych, doustnych leków przeciwcukrzycowych, inhibitorów MAO, inhibitorów ACE (np. kaptopril, enalapril), antagonistów receptora angiotensyny II, nieselektywnych beta-adrenolityków (np. propranolol, sotalol), alkoholu etylowego, glikokortykosteroidów, hormonów tarczycy, hormonu wzrostu, danazolu, beta2-mimetyków (np. ritodryna, salbutamol, terbutalina) oraz tiazydowych leków moczopędnych (np. hydrochlorotiazyd).

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające, że są w ciąży, powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. U pacjentek z cukrzycą w okresie rozrodczym należy dążyć do utrzymania prawidłowego poziomu glukozy we krwi podczas leczenia insuliną. Insulina nie przenika przez łożysko do krwi płodu. Decyzję o stosowaniu i dawkowaniu leku w tym okresie podejmuje lekarz.