Gensulin M40 (40/60), 300 jm/3ml, zawiesina do wstrzyknięć, 10 wkładów

Gensulin M40 to lek zawierający insulinę ludzką, stosowany w terapii cukrzycy. Preparat stanowi połączenie insuliny szybkodziałającej i długodziałającej. Po podaniu początek działania obserwuje się po około 30 minutach, maksymalny efekt występuje w ciągu 2–8 godzin, a całkowity czas działania sięga do 24 godzin i zależy od zastosowanej dawki. Lek reguluje metabolizm glukozy.

Preparat jest wskazany do leczenia pacjentów z cukrzycą, u których konieczne jest stosowanie insuliny w celu utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy.

Gensulin M40 odpowiada za regulację metabolizmu glukozy, a ponadto wykazuje działanie anaboliczne i antykataboliczne.

Substancją czynną jest insulina ludzka (Insulinum humanum). W 1 ml zawiesiny znajduje się 100 j.m. insuliny dwufazowej, uzyskanej metodą rekombinacji DNA E. coli. Każdy wkład zawiera 3 ml zawiesiny, co odpowiada 300 j.m. insuliny w proporcji 40% insuliny rozpuszczalnej i 60% insuliny izofanowej.

Substancje pomocnicze: siarczan protaminy, metakrezol, fenol, glicerol, tlenek cynku, sodu wodorofosforan dwunastowodny, kwas solny, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawka insuliny jest ustalana indywidualnie. Preparat podaje się w ciągu 15 minut przed posiłkiem. Podczas wstrzyknięcia należy zachować higienę: umyć ręce i zdezynfekować miejsce podania. Szczegółowe instrukcje dotyczące podawania znajdują się w ulotce dołączonej do opakowania.

Lek należy przechowywać w temperaturze od 2°C do 8°C, nie zamrażać. Po pierwszym otwarciu opakowania bezpośredniego przechowywać w temperaturze do 25°C przez 28 dni, chronić przed światłem. Wkładów w użyciu nie należy trzymać w lodówce – można je nosić przy sobie. Preparat należy chronić przed wysoką temperaturą. Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować leku w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik preparatu oraz w sytuacji występowania hipoglikemii.

Konieczna jest konsultacja z lekarzem, jeśli pacjent kiedykolwiek miał reakcję alergiczną na insulinę lub inne leki, cierpi na cukrzycę związaną z chorobami trzustki, zaburzenia czynności przysadki, nadnerczy, tarczycy lub nerek, jest w podeszłym wieku, spożywa alkohol (szczególnie na pusty żołądek), planuje zwiększony wysiłek fizyczny, zmianę diety lub podróż do innej strefy czasowej. Preparat w postaci wkładów 3 ml przeznaczony jest wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych przy użyciu wstrzykiwacza wielokrotnego użytku. W przypadku konieczności innej metody podania należy skonsultować się z lekarzem.

Jak każdy lek, Gensulin M40 może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Najczęściej obserwuje się hipoglikemię (obniżenie stężenia glukozy we krwi). Mogą wystąpić miejscowe reakcje alergiczne w miejscu wstrzyknięcia, takie jak rumień, obrzęk czy świąd, które zwykle ustępują w ciągu kilku dni lub tygodni. Rzadziej pojawiają się zmiany w tkance tłuszczowej w miejscu iniekcji (lipoatrofia lub lipohipertrofia), a także amyloidoza skórna, co może wpływać na skuteczność insuliny. Aby temu zapobiec, należy zmieniać miejsca wstrzyknięć. Więcej informacji znajduje się w ulotce dołączonej do leku.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym wydawanych bez recepty. Szczególnie istotne jest zgłoszenie stosowania: leków obniżających ciśnienie, nasercowych, hipolipemizujących, stosowanych w chorobach tarczycy, niektórych leków przeciwdepresyjnych, przeciwpadaczkowych, salicylanów, antybiotyków, doustnych środków antykoncepcyjnych, doustnych leków przeciwcukrzycowych, inhibitorów MAO, inhibitorów ACE (np. kaptopril, enalapril), antagonistów receptora angiotensyny II, nieselektywnych beta-adrenolityków (np. propranolol, sotalol), alkoholu etylowego, glikokortykosteroidów, hormonów tarczycy, hormonu wzrostu, danazolu, beta2-sympatykomimetyków (np. ritodryna, salbutamol, terbutalina) oraz tiazydów moczopędnych (np. hydrochlorotiazyd).

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające, że są w ciąży, powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. U pacjentek z cukrzycą w okresie rozrodczym należy dążyć do utrzymania prawidłowego poziomu glukozy we krwi podczas leczenia insuliną. Insulina nie przenika przez łożysko do krwi płodu. Decyzję o stosowaniu i dawkowaniu leku w tym okresie podejmuje lekarz.