Emanera, 40 mg, kaps.dojelit.twarde, 84szt,bl(OPA/AL/PVC/AL)

Emanera to lek w postaci twardych kapsułek dojelitowych, zawierający ezomeprazol. Należy do grupy inhibitorów pompy protonowej, których działanie polega na zmniejszaniu wydzielania kwasu solnego w żołądku.

Lek Emanera stosuje się u dorosłych w leczeniu choroby wrzodowej dwunastnicy i zapobieganiu jej nawrotom, choroby wrzodowej żołądka, owrzodzeń wywołanych zakażeniem bakterią Helicobacter pylori oraz owrzodzeń spowodowanych stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Jest również wskazany w chorobie refluksowej przełyku oraz w leczeniu nadmiernego wydzielania kwasu żołądkowego związanego z zespołem Zollingera-Ellisona.

U młodzieży w wieku 12 lat i starszej lek stosuje się w chorobie refluksowej przełyku, w tym w leczeniu nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku, zapobieganiu nawrotom refluksowego zapalenia przełyku oraz w leczeniu objawowym choroby refluksowej przełyku (GERD).

Emanera zawiera ezomeprazol, który należy do inhibitorów pompy protonowej. Substancja ta zmniejsza ilość kwasu solnego wydzielanego w żołądku, co łagodzi objawy chorób związanych z nadkwaśnością i wspomaga gojenie uszkodzeń błony śluzowej.

Substancją czynną jest ezomeprazol (Esomeprazolum). Każda kapsułka dojelitowa, twarda zawiera 40 mg ezomeprazolu w postaci dwuwodnej soli magnezowej.

Substancje pomocnicze: rdzeń kapsułki (peletki) zawiera sacharozę, skrobię kukurydzianą, powidon K30, sodu laurylosiarczan, alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3000 i 6000, talk, magnezu węglan ciężki, kopolimer kwasu metakrylowego i etylu akrylanu (1:1) w dyspersji 30%, polisorbatu 80. Otoczka kapsułki zawiera żelatynę, dwutlenek tytanu (E 171) oraz tlenek żelaza czerwony (E 172).

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkę ustala lekarz indywidualnie. Preparat można przyjmować o dowolnej porze dnia, z posiłkiem lub na czczo. Kapsułki należy połykać w całości, popijając szklanką wody. Nie wolno ich żuć ani kruszyć, aby nie uszkodzić otoczki chroniącej peletki przed działaniem soku żołądkowego.

Leku nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik preparatu oraz jednocześnie z nelfinawirem.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza, jeśli pacjent ma ciężką chorobę wątroby lub nerek, kiedykolwiek wystąpiła reakcja skórna po podobnym leku lub planowane jest badanie stężenia chromograniny A. Emanera może maskować objawy innych chorób, dlatego należy niezwłocznie zgłosić lekarzowi wystąpienie takich objawów jak: znaczna, niezamierzona utrata masy ciała, trudności w połykaniu, bóle brzucha, niestrawność, wymioty (zwłaszcza z krwią) lub smoliste stolce. Długotrwałe stosowanie inhibitorów pompy protonowej (ponad rok) może zwiększać ryzyko osteoporozy.

Jak każdy lek, Emanera może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Często (u 1 na 10 pacjentów): ból głowy, bóle brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, łagodne polipy żołądka, nudności, wymioty.

Niezbyt często (u 1 na 100 pacjentów): obrzęki stóp i okolic kostek, bezsenność, zawroty głowy, parestezje, senność, zawroty pochodzenia błędnikowego, suchość w jamie ustnej, zmiany w badaniach czynności wątroby, wysypka, świąd, złamania kości biodrowej, nadgarstka lub kręgosłupa (przy dużych dawkach i długotrwałym stosowaniu).

Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do leku.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych bez recepty. Szczególnie istotne jest, jeśli pacjent stosuje: atazanawir, klopidogrel, ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, erlotynib, cytalopram, imipraminę, klomipraminę, diazepam, fenytoinę (może być konieczne dodatkowe badanie), leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę), cylostazol, cyzapryd, digoksynę, metotreksat (w dużych dawkach może być konieczne przerwanie leczenia Emanerą), takrolimus, ryfampicynę oraz preparaty z dziurawcem zwyczajnym.

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające ciążę powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Decyzję o stosowaniu w ciąży podejmuje lekarz. Nie należy stosować leku w okresie karmienia piersią.

Leku Emanera nie zaleca się stosować u dzieci poniżej 12. roku życia.