Duracef, 500 mg, kaps.twarde,(i.rów),InPh,Łotwa, 12 szt

Duracef to lek zawierający cefadroksyl, antybiotyk z grupy cefalosporyn. Działa bakteriobójczo na liczne bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, hamując syntezę ściany komórkowej drobnoustrojów.

Lek jest stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez wrażliwe szczepy bakteryjne, takich jak:

• zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenie gardła i migdałków podniebiennych spowodowane przez paciorkowce beta-hemolizujące z grupy A,
• zakażenia układu moczowego wywołane przez E. coli, P. mirabilis i Klebsiella spp.,
• zakażenia skóry i tkanek miękkich powodowane przez gronkowce i/lub paciorkowce,
• zapalenie szpiku,
• bakteryjne zapalenie stawów.

Penicylina podawana domięśniowo jest skuteczna w zapobieganiu gorączce reumatycznej. Duracef zwykle eliminuje paciorkowce z jamy ustnej i gardła, jednak brak danych potwierdzających jego skuteczność w zapobieganiu nawrotom gorączki reumatycznej.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Zazwyczaj przyjmuje się go doustnie raz lub dwa razy na dobę, w zależności od rodzaju i nasilenia zakażenia. Leczenie powinno trwać co najmniej 48–72 godziny po ustąpieniu objawów lub potwierdzeniu eliminacji drobnoustrojów. W zakażeniach paciorkowcowych terapia powinna trwać minimum 10 dni, a w ciężkich zakażeniach, takich jak zapalenie szpiku, nawet 4–6 tygodni.

Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku, dlatego można go przyjmować niezależnie od posiłków.

Dorośli i dzieci powyżej 12 lat (masa ciała >40 kg):

Dzieci: zwykle 25–50 mg/kg mc. na dobę w dwóch dawkach (co 12 godzin), a w zapaleniu szpiku i stawów – 50 mg/kg mc. na dobę. W zapaleniu gardła, migdałków i liszajcu dawka może być podana jednorazowo w ciągu doby. Dzieci o masie <10 kg lub mające trudności z połykaniem kapsułek powinny otrzymywać lek w postaci zawiesiny.

*Dotyczy zapalenia gardła, migdałków lub liszajca.

Pacjenci z niewydolnością nerek wymagają dostosowania dawki w zależności od klirensu kreatyniny.

Pacjenci z klirensem kreatyniny >50 ml/min/1,73 m² mogą być leczeni jak osoby z prawidłową czynnością nerek.

Nie obserwowano objawów przedawkowania po dawkach do 250 mg/kg mc. W przypadku przyjęcia większej dawki zaleca się obserwację pacjenta i leczenie objawowe. Przy dawkach powyżej 250 mg/kg mc. należy opróżnić żołądek (wywołać wymioty lub wykonać płukanie).

Substancją czynną jest cefadroksyl w postaci cefadroksylu jednowodnego. Jedna kapsułka twarda zawiera 500 mg cefadroksylu. Pozostałe składniki to: magnezu stearynian, laktoza jednowodna, krzemionka koloidalna bezwodna; otoczka: żelatyna, dwutlenek tytanu; tusz: szelak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy (E 1520), wodorotlenek amonowy (E 527).

Opakowanie zawiera 12 kapsułek twardych.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na cefadroksyl, inne cefalosporyny lub którykolwiek składnik leku.

Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem. U pacjentów uczulonych na penicyliny istnieje ryzyko reakcji krzyżowej z cefalosporynami (do 10% przypadków). W razie reakcji alergicznej należy przerwać leczenie, a w ciężkich przypadkach wdrożyć odpowiednie postępowanie.

Podczas terapii antybiotykami, w tym Duracefem, może wystąpić biegunka związana z zakażeniem Clostridium difficile, od łagodnej po ciężkie zapalenie okrężnicy. W przypadku biegunki należy poinformować lekarza.

Ostrożność jest zalecana u pacjentów z niewydolnością nerek – konieczna jest kontrola stanu i badań laboratoryjnych. Długotrwałe stosowanie może sprzyjać rozwojowi opornych drobnoustrojów. W razie nadkażenia należy skontaktować się z lekarzem.

Podczas leczenia cefalosporynami test Coombsa może dawać wynik dodatni, podobnie jak niektóre badania hematologiczne. Lek należy ostrożnie stosować u osób z chorobami przewodu pokarmowego, zwłaszcza po przebytym zapaleniu okrężnicy.

Jak każdy lek, Duracef może powodować działania niepożądane. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej (obrzęk twarzy, warg, języka, gardła, trudności w oddychaniu), reakcji anafilaktycznej, ciężkich zmian skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona), choroby posurowiczej lub ciężkiej biegunki należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Często: gorączka, biegunka, niestrawność, nudności, wymioty.

Rzadko: zakażenie pochwy, pokrzywka, wysypka, świąd.

Nieznana częstość: zakażenia grzybicze narządów płciowych, świąd narządów płciowych, agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia, inne reakcje nadwrażliwości, zaburzenia czynności wątroby, cholestaza, ból stawów, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.