Diuver, 5 mg,tabl.,(i.row),Delf,Hiszp.,30 szt (MZ 748/15)

Diuver 5 mg to lek moczopędny. Po podaniu doustnym torasemid wchłania się szybko i niemal całkowicie, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1–2 godzinach. Około 80% dawki wydalane jest z moczem. Produkt pochodzi z importu równoległego.

Lek stosuje się w leczeniu obrzęków związanych z zastoinową niewydolnością serca, obrzęku płuc, a także obrzęków pochodzenia wątrobowego i nerkowego.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Zalecana dawka dla dorosłych w przypadku obrzęków:

• Zwykle stosuje się 5 mg doustnie raz na dobę.
• W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększyć do 20 mg raz na dobę.
• W wyjątkowych sytuacjach stosowano dawki do 40 mg na dobę.

Opakowanie zawiera 30 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

Leku Diuver nie należy stosować:

• u osób z nadwrażliwością na torasemid, pochodne sulfonylomocznika lub którykolwiek składnik leku,
• w przypadku zaburzeń czynności nerek z bezmoczem,
• przy śpiączce wątrobowej lub stanach przedśpiączkowych,
• u pacjentów z niedociśnieniem tętniczym,
• u kobiet karmiących piersią.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Szczególną ostrożność należy zachować:

• w przypadku zaburzeń w oddawaniu moczu – przed leczeniem należy usunąć ich przyczynę i wyrównać gospodarkę wodno-elektrolitową,
• podczas długotrwałej terapii – zaleca się regularne badania kontrolne (elektrolity, glukoza, kwas moczowy, kreatynina, lipidy, morfologia),
• u pacjentów ze skłonnością do hiperurykemii i dny moczanowej,
• u osób z jawną lub utajoną cukrzycą – konieczna jest kontrola metabolizmu węglowodanów.

Należy zachować ostrożność w przypadku zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, równoczesnego stosowania litu, aminoglikozydów lub cefalosporyn, a także przy niewydolności nerek spowodowanej czynnikami nefrotoksycznymi. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 12 lat.

Lek może powodować dodatnie wyniki testów antydopingowych, a jego stosowanie w celach dopingowych jest niebezpieczne dla zdrowia.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby powinni być pod szczególną kontrolą. U osób starszych nie ma konieczności zmiany dawkowania.

Lek zawiera laktozę – w przypadku nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem.

Diuver należy przyjmować rano, popijając niewielką ilością płynu, niezależnie od posiłków.

Jak każdy lek, Diuver może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Często (do 10% pacjentów):

• zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, hipokaliemia, objawy odwodnienia (bóle i zawroty głowy, spadki ciśnienia, osłabienie, senność, splątanie, utrata apetytu, kurcze mięśni),
• wzrost stężenia kwasu moczowego, glukozy i lipidów,
• zaburzenia żołądkowo-jelitowe (utrata apetytu, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia),
• wzrost aktywności enzymów wątrobowych (np. gamma-GT).

Niezbyt często (do 1% pacjentów):

• zatrzymanie moczu u pacjentów z zaburzeniami odpływu, wzrost stężenia mocznika i kreatyniny.

Rzadko (do 0,1% pacjentów):

• parestezje kończyn.

Bardzo rzadko (poniżej 0,01% pacjentów):

• powikłania zakrzepowe, zaburzenia krążenia sercowego i mózgowego (np. niedokrwienie serca i mózgu, zaburzenia rytmu, dławica, zawał, omdlenia),
• zapalenie trzustki.

Zgłaszano pojedyncze przypadki zmniejszenia liczby krwinek, reakcji alergicznych (świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło), zaburzeń widzenia i słuchu (szumy uszne, utrata słuchu), a także parestezji. Częstość nieznana: suchość błon śluzowych jamy ustnej.

W przypadku wystąpienia objawów niepożądanych należy poinformować lekarza lub farmaceutę. Działania niepożądane można zgłaszać do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych URPL (Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel. +48 22 49 21 301, e-mail: ndl@urpl.gov.pl).