Diuver, 5 mg, tabl.,(i.row),MDZ/PhP,Hiszp, 30 szt.

Diuver 5 mg to lek moczopędny zawierający torasemid. Po podaniu doustnym substancja czynna wchłania się szybko i niemal całkowicie, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1–2 godzin. Około 80% dawki wydalane jest z moczem. Produkt pochodzi z importu równoległego.

Lek stosuje się w leczeniu obrzęków związanych z zastoinową niewydolnością serca, obrzęku płuc, a także obrzęków pochodzenia wątrobowego i nerkowego.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Zalecana dawka dla dorosłych:

• Zwykle stosuje się 5 mg doustnie raz na dobę.
• W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększyć do 20 mg raz na dobę.
• W wyjątkowych przypadkach stosowano dawki do 40 mg na dobę.

Opakowanie zawiera 30 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

Leku Diuver nie należy stosować:

• w przypadku nadwrażliwości na torasemid, pochodne sulfonylomocznika lub którykolwiek składnik leku,
• przy zaburzeniach czynności nerek z bezmoczem,
• w śpiączce wątrobowej i stanach przedśpiączkowych,
• w przypadku niedociśnienia tętniczego,
• u kobiet karmiących piersią.

Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem, zwłaszcza jeśli występują zaburzenia oddawania moczu, cukrzyca, skłonność do podwyższonego stężenia kwasu moczowego lub planowane jest długotrwałe stosowanie leku. W trakcie terapii zaleca się kontrolę gospodarki wodno-elektrolitowej, poziomu glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny, lipidów oraz morfologii krwi. Ostrożność jest wskazana u pacjentów z zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej, leczonych litem, aminoglikozydami lub cefalosporynami, a także u osób z niewydolnością nerek spowodowaną czynnikami nefrotoksycznymi. Lek może dawać dodatnie wyniki testów antydopingowych, a jego stosowanie w tym celu jest niebezpieczne. Diuver zawiera laktozę – w przypadku nietolerancji cukrów należy skonsultować się z lekarzem. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby konieczna jest szczególna kontrola. U osób starszych nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Lek należy przyjmować rano, popijając niewielką ilością płynu, niezależnie od posiłków.

Jak każdy lek, Diuver może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Często (do 10% pacjentów):

• zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, hipokaliemia, objawy odwodnienia (bóle i zawroty głowy, spadki ciśnienia, osłabienie, senność, splątanie, utrata apetytu, kurcze mięśni),
• wzrost stężenia kwasu moczowego, glukozy i lipidów,
• zaburzenia żołądkowo-jelitowe (utrata apetytu, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia),
• wzrost aktywności enzymów wątrobowych (np. gamma-GT).

Niezbyt często (do 1% pacjentów):

• zatrzymanie moczu u osób z zaburzeniami odpływu, wzrost stężenia mocznika i kreatyniny.

Rzadko (do 0,1% pacjentów):

• parestezje kończyn.

Bardzo rzadko (poniżej 0,01% pacjentów):

• powikłania zakrzepowe, zaburzenia krążenia sercowego i mózgowego (np. niedokrwienie serca i mózgu, zaburzenia rytmu, dławica, zawał, omdlenia),
• zapalenie trzustki,
• zmniejszenie liczby krwinek i płytek, reakcje alergiczne (świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło),
• zaburzenia widzenia i słuchu (szumy uszne, utrata słuchu).

Częstość nieznana:

• suchość błon śluzowych jamy ustnej.

W przypadku wystąpienia objawów niepożądanych należy poinformować lekarza lub farmaceutę. Działania niepożądane można zgłaszać do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych URPL, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel. +48 22 49 21 301, e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

Brak doświadczeń klinicznych dotyczących stosowania torasemidu u dzieci i młodzieży.