Diuver, 10 mg,tabl.,(i.row),InPh,Litwa, 30 szt

Produkt pochodzi z importu równoległego. Lek Diuver jest środkiem moczopędnym. Po podaniu doustnym torasemid wchłania się szybko i niemal całkowicie, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1–2 godzinach. Około 80% dawki wydalane jest z moczem.

Lek stosuje się w leczeniu obrzęków związanych z zastoinową niewydolnością serca, obrzęku płuc, a także obrzęków pochodzenia wątrobowego i nerkowego.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Zalecana dawka dla dorosłych w przypadku obrzęków:

• Zwykle stosuje się 5 mg doustnie raz na dobę.
• W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększyć do 20 mg raz na dobę.
• W wyjątkowych sytuacjach stosowano dawki do 40 mg na dobę.

• Typowy obraz przedawkowania torasemidu nie jest znany.
• Przedawkowanie może powodować nadmierną diurezę z ryzykiem utraty płynów i elektrolitów, co może prowadzić do senności, splątania, spadku ciśnienia, zapaści krążeniowej oraz zaburzeń żołądkowo-jelitowych.
• Brak specyficznej odtrutki. Leczenie polega na zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku oraz uzupełnieniu płynów i elektrolitów.
• W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

• Pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej.
• Jeśli zbliża się pora kolejnej dawki, należy przyjąć ją o wyznaczonej godzinie.
• Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Substancją czynną jest torasemid. Każda tabletka zawiera 10 mg torasemidu.

Pozostałe składniki: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian.

Opakowanie zawiera 30 tabletek.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na torasemid, pochodne sulfonylomocznika lub którykolwiek składnik leku.
• Zaburzenia czynności nerek z bezmoczem.
• Śpiączka wątrobowa i stany przedśpiączkowe.
• Niedociśnienie tętnicze.
• Karmienie piersią.

Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

• W przypadku zaburzeń oddawania moczu należy najpierw usunąć ich przyczynę i wyrównać gospodarkę wodno-elektrolitową, szczególnie u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy, glukokortykosteroidy, mineralokortykosteroidy lub środki przeczyszczające.
• Przy długotrwałej terapii zaleca się regularne badania: gospodarki wodno-elektrolitowej, stężenia glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny, lipidów oraz morfologii krwi.
• Ostrożność u pacjentów z podwyższonym stężeniem kwasu moczowego i skazą moczanową oraz u osób z cukrzycą (kontrola metabolizmu węglowodanów).

Należy zachować ostrożność w przypadku:

• zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej,
• leczenia litem, aminoglikozydami lub cefalosporynami,
• niewydolności nerek spowodowanej czynnikami nefrotoksycznymi,
• dzieci poniżej 12 lat.

Lek może dawać dodatnie wyniki testów antydopingowych. Stosowanie go jako środka dopingowego jest niebezpieczne dla zdrowia.

Lek zawiera laktozę – w przypadku nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem. Zawartość sodu jest znikoma (mniej niż 1 mmol na dawkę).

Jak każdy lek, Diuver może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Często (do 10% pacjentów):

• Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, szczególnie przy diecie niskosodowej.
• Hipokaliemia, zwłaszcza u pacjentów z wymiotami, biegunką, na diecie ubogiej w potas lub stosujących środki przeczyszczające.
• Przy dużej diurezie, zwłaszcza na początku leczenia i u osób starszych: bóle i zawroty głowy, spadki ciśnienia, osłabienie, senność, splątanie, utrata apetytu, kurcze mięśni.
• Wzrost stężenia kwasu moczowego, glukozy i lipidów w osoczu.
• Możliwe nasilenie zasadowicy metabolicznej.
• Zaburzenia żołądkowo-jelitowe (utrata apetytu, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia).
• Wzrost aktywności enzymów wątrobowych (np. gamma-GT).

Niezbyt często (do 1% pacjentów):

• Zatrzymanie moczu u pacjentów z zaburzeniami odpływu.
• Wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Rzadko (do 0,1% pacjentów):

• Parestezje kończyn.

Bardzo rzadko (poniżej 0,01% pacjentów):

• Powikłania zakrzepowe i zaburzenia krążenia sercowego lub mózgowego (np. niedokrwienie serca, zawał, omdlenia).
• Zapalenie trzustki.
• Zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, białych i płytek krwi.
• Reakcje alergiczne (świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło).
• Zaburzenia widzenia i słuchu (szumy uszne, utrata słuchu), parestezje.

Częstość nieznana:

• Suchość błon śluzowych jamy ustnej.