Dexamytrex, krople do oczu,(i.rów),InPh,Grecja, 5 ml

Dexamytrex to lek w postaci kropli do oczu, który zawiera dwie substancje czynne: gentamycynę w postaci siarczanu – antybiotyk z grupy aminoglikozydów, oraz deksametazon w postaci fosforanu sodowego – glikokortykosteroid.

Preparat stosuje się w leczeniu zakażeń przedniego odcinka oka wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na gentamycynę. Należą do nich m.in. bakteryjne zapalenie spojówek, zapalenie rogówki bez uszkodzenia nabłonka, a także uszkodzenia brzegów powiek z nasilonym stanem zapalnym oraz wtórnie zakażone zapalenie alergiczne spojówek i brzegów powiek.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Zalecana dawka:

• O ile lekarz nie zaleci inaczej, podaje się 1 kroplę do worka spojówkowego zakażonego oka 4–6 razy na dobę.
• Przed zakropleniem należy dokładnie umyć ręce, odchylić głowę do tyłu, delikatnie odciągnąć dolną powiekę i wkroplić 1 kroplę, nie dotykając końcówką kroplomierza oka ani innych powierzchni.
• Czas leczenia nie powinien przekraczać 2 tygodni.

Po zakropleniu należy ucisnąć kącik oka od strony nosa przez około 2 minuty, aby ograniczyć wchłanianie leku do organizmu. Po użyciu należy zamknąć butelkę i założyć nakładkę ochronną. Nie wolno dotykać końcówki kroplomierza, aby uniknąć zanieczyszczenia preparatu.

Jeśli lek stosowany jest równocześnie z innymi kroplami lub maściami do oczu, należy zachować co najmniej 15-minutowy odstęp między aplikacjami. Maści należy stosować jako ostatnie.

Substancje czynne: gentamycyna (w postaci siarczanu) i deksametazon (w postaci fosforanu sodowego). 1 ml roztworu zawiera 5 mg gentamycyny siarczanu i 1 mg deksametazonu sodu fosforanu.

Pozostałe składniki: cetrymid, disodu fosforan dwunastowodny, potasu diwodorofosforan, sodu pirosiarczyn, glicerol, powidon, hypromeloza, disodu edetynian, woda do wstrzykiwań.

Opakowanie zawiera 5 ml kropli do oczu.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• Nadwrażliwość na gentamycynę, deksametazon lub którykolwiek składnik leku.
• Ostra, ropna choroba przedniego odcinka oka.
• Powierzchowne opryszczkowe zapalenie rogówki, rany i owrzodzenia rogówki.
• Gruźlica gałki ocznej.
• Zakażenia grzybicze oka.
• Jaskra z wąskim lub otwartym kątem przesączania.

Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem, zwłaszcza jeśli pacjent stosuje inne leki do oczu lub nosi soczewki kontaktowe (nie zaleca się ich używania w trakcie terapii).

Należy natychmiast zgłosić się do lekarza w przypadku wystąpienia: utraty słuchu, zawrotów głowy, nasilenia stanu zapalnego, nagłego silnego bólu oka i głowy z nudnościami, wymiotami, zamgleniem widzenia, objawów zaćmy, nieostrego widzenia lub innych problemów z oczami.

Długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju opornych bakterii lub wtórnych zakażeń (bakteryjnych, grzybiczych, wirusowych). Nie należy samodzielnie przerywać leczenia – ryzyko zespołu Cushinga i zahamowania czynności nadnerczy jest szczególnie istotne u dzieci oraz pacjentów przyjmujących rytonawir lub kobicystat.

Ze względu na miejscowe stosowanie do oka, przedawkowanie jest mało prawdopodobne.

Należy podać pominiętą dawkę jak najszybciej, ale nie stosować dawki podwójnej. W przypadku pominięcia kilku dawek należy skontaktować się z lekarzem.

Jak każdy lek, Dexamytrex może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Rzadko: łagodne, krótkotrwałe zaburzenia widzenia.
Bardzo rzadko: rozszerzenie źrenicy w leczonym oku.
Częstość nieznana: trudności w gojeniu ran rogówki, zaćma i jaskra przy długotrwałym stosowaniu, podrażnienie oczu, złogi w rogówce, nadwrażliwość (obrzęk powiek i spojówek, świąd, przekrwienie, kontaktowe zapalenie skóry), wtórne zakażenia (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, perforacja rogówki, zaburzenia hormonalne (np. objawy zespołu Cushinga, zaburzenia miesiączkowania, zahamowanie wzrostu u dzieci), nieostre widzenie. W bardzo rzadkich przypadkach fosforany mogą powodować zmętnienie rogówki u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami tej struktury.