Dexamytrex, krople do oczu,(i.row),Delf,Grecja, 5 ml

Produkt pochodzi z importu równoległego. Lek Dexamytrex zawiera dwie substancje czynne: gentamycyny siarczan, będący antybiotykiem z grupy aminoglikozydów, oraz deksametazonu sodu fosforan, należący do glikokortykosteroidów.

Dexamytrex stosuje się w leczeniu zakażeń przedniego odcinka oka wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na gentamycynę. Należą do nich bakteryjne zapalenie spojówek, zapalenie rogówki bez uszkodzenia nabłonka, a także uszkodzenia brzegów powiek z nasilonym stanem zapalnym. Lek jest również wskazany w przypadku wtórnie zakażonego zapalenia alergicznego spojówek i brzegów powiek.

• Jeśli lekarz nie zaleci inaczej, należy podawać 1 kroplę do worka spojówkowego zakażonego oka 4–6 razy na dobę.
• Przed zakropleniem należy odciągnąć dolną powiekę i umieścić kroplę w worku spojówkowym.
• Czas leczenia nie powinien przekraczać 2 tygodni.

Lek Dexamytrex należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Substancjami czynnymi są gentamycyna (w postaci gentamycyny siarczanu) oraz deksametazon (w postaci soli sodowej deksametazonu fosforanu). W 1 ml roztworu znajduje się 5 mg gentamycyny siarczanu i 1 mg soli sodowej deksametazonu fosforanu.

Pozostałe składniki to: cetrymid, disodu fosforan dwunastowodny, potasu diwodorofosforan, sodu pirosiarczyn, glicerol 85%, powidon K 25, hypromeloza, disodu edetynian oraz woda do wstrzykiwań.

Opakowanie zawiera 5 ml roztworu do oczu oraz ulotkę.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

• uczulenie na gentamycynę, deksametazon lub którykolwiek składnik leku;
• ostra, ropna choroba przedniego odcinka oka;
• powierzchowne opryszczkowe zapalenie rogówki, rany lub owrzodzenia rogówki;
• gruźlica gałki ocznej;
• zakażenie grzybicze oka;
• jaskra z wąskim lub otwartym kątem przesączania.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skonsultować się z lekarzem, szczególnie jeśli pacjent używa innych leków do oczu lub nosi soczewki kontaktowe. Podczas terapii nie zaleca się stosowania soczewek kontaktowych.

Należy natychmiast zgłosić się do lekarza, jeśli pojawią się: częściowa lub całkowita utrata słuchu, zawroty głowy, nasilenie ropnej wydzieliny, ból, nagły silny ból oka i głowy z nudnościami, wymiotami, zamgleniem obrazu, spadkiem ostrości widzenia, nieostre widzenie, przymglone widzenie lub trudności przy jasnym świetle, a także inne problemy z oczami (ból, zaczerwienienie, łzawienie, światłowstręt).

W przypadku obrzęku i zwiększenia masy ciała, szczególnie na twarzy i tułowiu, należy skontaktować się z lekarzem, gdyż mogą to być objawy zespołu Cushinga. Zahamowanie czynności nadnerczy może wystąpić po długotrwałym lub intensywnym stosowaniu leku, dlatego nie należy samodzielnie przerywać terapii. Ryzyko to jest większe u dzieci i pacjentów przyjmujących rytonawir lub kobicystat.

Leku nie należy stosować długotrwale, aby uniknąć rozwoju oporności bakterii na gentamycynę lub wtórnych zakażeń oka (bakteryjnych, grzybiczych, wirusowych).

Każda kropla zawiera 0,20 mg fosforanów (6,52 mg/ml). U pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami rogówki fosforany mogą w rzadkich przypadkach powodować jej zmętnienie w wyniku odkładania się wapnia.

Jak każdy lek, Dexamytrex może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Rzadko (1–10 na 10 000 pacjentów):

• łagodne, krótkotrwałe zaburzenia widzenia.

Bardzo rzadko (rzadziej niż 1 na 10 000 pacjentów):

• rozszerzenie źrenicy w leczonym oku.

Częstość nieznana:

• trudności w gojeniu się ran (po urazach rogówki), zaćma i jaskra po długotrwałym stosowaniu, podrażnienie oczu, złogi w rogówce, nadwrażliwość (obrzęk powiek i spojówek, świąd, przekrwienie spojówek, kontaktowe zapalenie skóry);
• zakażenia grzybicze rogówki, szczególnie po długotrwałym stosowaniu kortykosteroidów; w przypadku utrzymującego się owrzodzenia rogówki należy brać pod uwagę zakażenie grzybicze;
• zakażenia bakteryjne oczu i wtórne zakażenia (bakteryjne, wirusowe, w tym wirusem opryszczki zwykłej);
• wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, mogący prowadzić do uszkodzenia nerwu wzrokowego, pogorszenia ostrości widzenia i ubytków w polu widzenia;
• zaćma podtorebkowa;
• perforacja błony na powierzchni oka;
• zaburzenia hormonalne: nadmierne owłosienie (zwłaszcza u kobiet), osłabienie i utrata masy mięśniowej, fioletowe rozstępy, nadciśnienie, zaburzenia miesiączkowania, zmiany w poziomie białka i wapnia, zahamowanie wzrostu u dzieci i młodzieży, obrzęk i przyrost masy ciała (zespół Cushinga);
• nieostre widzenie.

U pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami rogówki fosforany mogą w bardzo rzadkich przypadkach powodować jej zmętnienie w wyniku odkładania się wapnia.