Crestor, 20 mg, tabl.powl.,(i.rów),MDZ,Belgia, 28szt

Crestor to lek należący do grupy statyn, stosowany w celu obniżenia poziomu cholesterolu we krwi.

Lek jest zalecany w przypadku podwyższonego stężenia cholesterolu, co wiąże się z ryzykiem zawału serca lub udaru. Stosuje się go u dorosłych, młodzieży i dzieci od 6. roku życia w leczeniu hipercholesterolemii. Crestor jest również wskazany u pacjentów obciążonych innymi czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Leczenie powinno być prowadzone równolegle z dietą niskocholesterolową i aktywnością fizyczną, gdy same zmiany stylu życia nie przyniosły oczekiwanych efektów. Zawał, udar i inne powikłania mogą wynikać z miażdżycy, czyli odkładania się blaszek miażdżycowych w naczyniach krwionośnych.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Crestor dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg i 40 mg.

Dorośli: Leczenie rozpoczyna się zwykle od 5 mg lub 10 mg, nawet jeśli wcześniej stosowano wyższe dawki innych statyn. Dawka początkowa zależy od poziomu cholesterolu, ryzyka sercowo-naczyniowego i podatności na działania niepożądane. Lekarz może zalecić 5 mg jako dawkę początkową u osób pochodzenia azjatyckiego, powyżej 70 lat, z umiarkowaną niewydolnością nerek lub zwiększonym ryzykiem miopatii.

Dawkę można stopniowo zwiększać co 4 tygodnie do 10 mg, 20 mg, a w razie potrzeby do 40 mg. Maksymalna dawka dobowa wynosi 40 mg i jest przeznaczona dla pacjentów z bardzo wysokim ryzykiem, u których 20 mg nie wystarcza.

Zmniejszenie ryzyka zawału lub udaru: Zwykle stosuje się 20 mg na dobę, z możliwością redukcji dawki w szczególnych przypadkach.

Dzieci i młodzież (6–17 lat): Dawka wynosi od 5 mg do 20 mg raz na dobę. Maksymalna dawka to 10 mg lub 20 mg w zależności od wskazania. Dawki 40 mg nie stosuje się u dzieci.

Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Lek przyjmuje się raz dziennie, o stałej porze, niezależnie od posiłków. Konieczne są regularne badania kontrolne cholesterolu.

Substancją czynną jest rozuwastatyna. Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg rozuwastatyny w postaci soli wapniowej. Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, fosforan wapnia, krospowidon, stearynian magnezu, hypromeloza, triacetyna, dwutlenek tytanu (E171), tlenek żelaza czerwony (E172).

Opakowanie zawiera 28 tabletek powlekanych.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

• Nadwrażliwość na rozuwastatynę lub którykolwiek składnik leku.
• Ciąża i karmienie piersią – w przypadku zajścia w ciążę należy natychmiast przerwać stosowanie i skontaktować się z lekarzem. Kobiety stosujące lek powinny stosować skuteczną antykoncepcję.
• Choroba wątroby lub ciężka niewydolność nerek.
• Częste lub niewyjaśnione bóle mięśni.
• Jednoczesne stosowanie cyklosporyny lub terapii sofosbuwirem/welpataswirem/woksylaprewirem.
• Wystąpienie ciężkich reakcji skórnych po wcześniejszym stosowaniu statyn.

Dawki 40 mg nie należy stosować u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek, chorobą tarczycy, predyspozycją do miopatii, nadużywających alkoholu, pochodzenia azjatyckiego lub przyjmujących fibraty.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o chorobach nerek, wątroby, problemach mięśniowych (w tym w rodzinie), miastenii, spożywaniu alkoholu, chorobie tarczycy, stosowaniu fibratów, leków na HIV lub kwasu fusydowego. U pacjentów powyżej 70 lat oraz pochodzenia azjatyckiego konieczne jest dostosowanie dawki początkowej. Statyny mogą wpływać na czynność wątroby, dlatego zaleca się badania enzymów wątrobowych przed i w trakcie terapii. U osób z cukrzycą lub ryzykiem jej rozwoju konieczna jest kontrola glikemii. W trakcie leczenia mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne – w takim przypadku należy przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Dzieci i młodzież: Nie stosować u dzieci poniżej 6 lat. Dawka 40 mg nie jest przeznaczona dla osób poniżej 18 lat.

Najczęściej działania niepożądane są łagodne i ustępują po pewnym czasie. Należy natychmiast przerwać stosowanie leku i zgłosić się po pomoc medyczną w przypadku reakcji alergicznych (obrzęk twarzy, trudności w oddychaniu, wysypka pęcherzowa) lub utrzymujących się bólów mięśni, które mogą świadczyć o rabdomiolizie.

Często: ból głowy, ból brzucha, zaparcia, nudności, bóle mięśni, osłabienie, zawroty głowy, zwiększenie białka w moczu (zwykle przemijające), cukrzyca u osób z czynnikami ryzyka.

Niezbyt często: wysypka, świąd, reakcje skórne.

Rzadko: ciężkie reakcje alergiczne, zapalenie trzustki, zwiększenie enzymów wątrobowych, małopłytkowość, objawy zespołu toczniopodobnego.

Bardzo rzadko: żółtaczka, zapalenie wątroby, krwiomocz, neuropatia obwodowa, bóle stawów, utrata pamięci, ginekomastia.

Częstość nieznana: biegunka, kaszel, zaburzenia snu, depresja, problemy z oddychaniem, uszkodzenia ścięgien, trwałe osłabienie mięśni, objawy miastenii.