Bisocard,10 mg,tabl.powl.,(i.rów),InPh,Słowacja, 60 szt

Bisocard to lek należący do grupy beta-adrenolityków, który selektywnie blokuje receptory beta-adrenergiczne obecne m.in. w sercu i naczyniach krwionośnych. Dzięki temu zmniejsza obciążenie serca i chroni je przed nadmierną aktywnością, co jest szczególnie korzystne u pacjentów z niewydolnością serca oraz objawową stabilną niewydolnością skurczową.

Preparat Bisocard stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej (ból w klatce piersiowej spowodowany niedostatecznym dopływem tlenu do serca) oraz stabilnej, umiarkowanej do ciężkiej przewlekłej niewydolności serca z zaburzoną funkcją skurczową lewej komory (frakcja wyrzutowa ≤ 35% w badaniu echokardiograficznym). W tym ostatnim przypadku lek stosuje się w skojarzeniu z inhibitorami konwertazy angiotensyny, lekami moczopędnymi oraz, w razie potrzeby, glikozydami naparstnicy.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Bisocard jest dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg. Tabletki przyjmuje się rano, popijając płynem, niezależnie od posiłków. Nie wolno ich kruszyć ani rozgryzać. Zaleca się przyjmowanie leku raz dziennie o stałej porze.

W leczeniu nadciśnienia i dławicy piersiowej zwykle rozpoczyna się od dawki 5 mg raz na dobę, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 10 mg, a maksymalnie do 20 mg na dobę. W łagodniejszych przypadkach może wystarczyć 2,5 mg na dobę. Odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby maksymalna dawka wynosi 10 mg na dobę. U osób starszych zazwyczaj nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

W przypadku niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od małych dawek, które zwiększa się stopniowo według schematu:

• 1,25 mg raz na dobę przez 1 tydzień
• 2,5 mg raz na dobę przez 1 tydzień
• 3,75 mg raz na dobę przez 1 tydzień
• 5 mg raz na dobę przez 4 tygodnie
• 7,5 mg raz na dobę przez 4 tygodnie
• 10 mg raz na dobę jako dawka podtrzymująca

Maksymalna dawka dobowa wynosi 10 mg. Lekarz może dostosować tempo zwiększania dawki w zależności od tolerancji leku. W razie konieczności przerwania terapii dawkę należy zmniejszać stopniowo. Leczenie jest długotrwałe i powinno być kontynuowane zgodnie z zaleceniami lekarza.

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala, zabierając ze sobą opakowanie leku lub ulotkę. Objawy przedawkowania to m.in. zawroty głowy, osłabienie, zmęczenie, duszność, świszczący oddech, zwolniona akcja serca, niedociśnienie, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca lub drgawki spowodowane hipoglikemią.

Jeśli pominięto dawkę, należy przyjąć ją jak najszybciej, chyba że zbliża się pora kolejnej dawki – wówczas należy pominąć opuszczoną dawkę. Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej.

Substancją czynną jest bisoprololu fumaran. Jedna tabletka powlekana zawiera 10 mg bisoprololu fumaranu. Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, krzemionka koloidalna bezwodna, sodu laurylosiarczan, talk, magnezu stearynian, hypromeloza, makrogol 400, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Opakowanie zawiera 60 tabletek powlekanych.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

• nadwrażliwość na bisoprololu fumaran lub którykolwiek składnik leku
• wstrząs kardiogenny
• ciężka astma oskrzelowa lub ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc
• bradykardia (poniżej 60 uderzeń na minutę)
• bardzo niskie ciśnienie tętnicze
• ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego
• zaburzenia rytmu serca (wolna lub nieregularna czynność serca)
• ostra niewydolność serca lub jej nagłe nasilenie wymagające leczenia dożylnego
• jednoczesne stosowanie floktafeniny lub sultoprydu
• kwasica metaboliczna
• guz chromochłonny nieleczony

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza, jeśli pacjent ma łagodniejszą postać astmy lub POChP, cukrzycę, stosuje ścisłą dietę, cierpi na blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, dławicę Prinzmetala, zaburzenia krążenia obwodowego, choroby tarczycy, guz chromochłonny, łuszczycę, skłonność do reakcji alergicznych lub planuje leczenie odczulające. Należy również poinformować lekarza o planowanym zabiegu chirurgicznym, ponieważ lek może wpływać na reakcję organizmu na środki znieczulające.

Leczenie niewydolności serca wymaga regularnej kontroli lekarskiej, szczególnie na początku terapii, podczas zwiększania dawki i przy jej zakończeniu.

Bardzo często:

• bradykardia (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca)

Często:

• zawroty głowy, ból głowy
• nasilenie niewydolności serca
• uczucie zimna lub drętwienia kończyn
• nudności, wymioty, biegunka, zaparcia
• niedociśnienie tętnicze, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca
• uczucie zmęczenia, astenia

Niezbyt często:

• zaburzenia snu, depresja
• nieregularna czynność serca
• hipotonia ortostatyczna
• skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP
• osłabienie i kurcze mięśni

Rzadko:

• koszmary senne, omamy
• omdlenia
• suchość spojówek
• zaburzenia słuchu
• alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa
• zapalenie wątroby
• reakcje nadwrażliwości (świąd, wysypka, zaczerwienienie)
• zaburzenia potencji
• zwiększone stężenie triglicerydów i enzymów wątrobowych

Bardzo rzadko:

• zapalenie spojówek
• nasilenie objawów łuszczycy lub podobne zmiany skórne
• wypadanie włosów