Binocrit, 2000 j.m./1 ml, roztw.do wstrz., 6 amp-strzyk.

Binocrit zawiera epoetynę alfa – białko stymulujące szpik kostny do produkcji większej liczby krwinek czerwonych, które przenoszą tlen dzięki hemoglobinie. Substancja ta jest syntetycznym odpowiednikiem naturalnej erytropoetyny i działa w taki sam sposób.

Binocrit stosuje się w leczeniu objawowej niedokrwistości spowodowanej chorobą nerek:

• u dzieci poddawanych hemodializie,
• u dorosłych poddawanych hemodializie lub dializie otrzewnowej,
• u dorosłych z ciężką niedokrwistością, którzy nie rozpoczęli jeszcze dializ.

Lek jest również stosowany w leczeniu niedokrwistości u dorosłych pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego, aby zmniejszyć potrzebę transfuzji krwi. Ponadto Binocrit podaje się dorosłym z umiarkowaną niedokrwistością, którzy oddają krew przed zabiegiem chirurgicznym, oraz pacjentom przygotowywanym do dużych operacji ortopedycznych, aby ograniczyć ryzyko konieczności przetoczenia krwi.

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Binocrit podaje się we wstrzyknięciu dożylnym lub podskórnym. Początkowo iniekcje wykonuje personel medyczny, a w niektórych przypadkach pacjent lub opiekun może nauczyć się samodzielnego podawania leku podskórnie po odpowiednim przeszkoleniu.

• Nie wolno podejmować prób samodzielnego wstrzykiwania bez wcześniejszego instruktażu.
• Lek należy stosować wyłącznie wtedy, gdy był prawidłowo przechowywany.
• Przed podaniem należy ogrzać strzykawkę do temperatury pokojowej (15–30 minut) i zużyć jej zawartość w ciągu 3 dni od wyjęcia z lodówki.
• Nie wstrząsać strzykawek, ponieważ może to uszkodzić lek.

Z jednej strzykawki podaje się tylko jedną dawkę. W przypadku podania podskórnego objętość pojedynczej dawki zwykle nie przekracza 1 ml. Binocrit nie jest mieszany z innymi płynami do wstrzykiwań.

Substancją czynną jest epoetyna alfa – 2 000 j.m./1 ml zawiera 16,8 mikrograma epoetyny alfa.

Pozostałe składniki: sodu diwodorofosforan dwuwodny, disodu fosforan dwuwodny, sodu chlorek, glicyna, polisorbat 80, kwas solny i sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) oraz woda do wstrzykiwań.

Binocrit to przejrzysty, bezbarwny roztwór w ampułko-strzykawkach, pakowanych w blistry. Opakowanie zawiera 6 ampułko-strzykawek z osłoną zabezpieczającą igłę lub bez niej.

Lek należy przechowywać w temperaturze od 2°C do 8°C. Nie stosować po upływie terminu ważności, jeśli był zamrożony lub w przypadku awarii lodówki.

Nie stosować leku Binocrit, jeśli:

• występuje uczulenie na epoetynę alfa lub którykolwiek składnik leku,
• u pacjenta rozwinęła się aplazja czerwonokrwinkowa po wcześniejszym leczeniu lekami stymulującymi wytwarzanie krwinek czerwonych,
• ciśnienie tętnicze jest niekontrolowane,
• pacjent nie może otrzymać transfuzji własnej krwi podczas zabiegu,
• pacjent jest zakwalifikowany do dużej operacji ortopedycznej i ma ciężką chorobę serca, zaburzenia naczyń, niedawno przebył zawał lub udar, albo nie może przyjmować leków przeciwzakrzepowych.

W niektórych przypadkach konieczne jest stosowanie leków zmniejszających ryzyko zakrzepów. Jeśli pacjent nie może ich przyjmować, Binocrit jest przeciwwskazany.

Binocrit i inne leki stymulujące wytwarzanie krwinek czerwonych mogą zwiększać ryzyko zakrzepów, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka (np. choroby serca, cukrzyca, otyłość, unieruchomienie). Należy poinformować lekarza o wszystkich chorobach, w tym o nadciśnieniu, padaczce, chorobie wątroby, porfirii czy niedokrwistości innego pochodzenia. U pacjentów z nowotworami lek może teoretycznie przyspieszać rozwój choroby, a w niektórych przypadkach wiązać się z krótszym przeżyciem. W razie leczenia interferonem i rybawiryną (np. w WZW typu C) należy zachować ostrożność, gdyż opisywano przypadki aplazji czystoczerwonokrwinkowej. Lekarz będzie monitorował reakcję na leczenie, aby uniknąć nadmiernego zwiększania dawek, co mogłoby zwiększyć ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych.

Binocrit należy do grupy leków podobnych do erytropoetyny. W razie zmiany preparatu na inny z tej grupy należy skonsultować się z lekarzem.

Binocrit zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Jak każdy lek, Binocrit może powodować działania niepożądane. Należy natychmiast poinformować lekarza o ich wystąpieniu.

Bardzo częste: biegunka, nudności, wymioty, gorączka, niedrożność dróg oddechowych (u pacjentów z chorobą nerek niepoddawanych dializie).

Częste: nadciśnienie (mogące wymagać leczenia), zakrzepy krwi (np. zakrzepica żył głębokich, zatorowość), kaszel, wysypka, bóle kości lub mięśni, objawy grypopodobne, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, obrzęki kończyn.

Niezbyt częste: wysoki poziom potasu we krwi, drgawki, niedrożność nosa lub dróg oddechowych.

Bardzo rzadkie: aplazja czystoczerwonokrwinkowa (PRCA), zwiększenie liczby płytek krwi, zakrzepy w przetoce dializacyjnej lub w systemie do hemodializy.

W przypadku nasilenia objawów lub wystąpienia innych działań niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem.

Binocrit zwykle nie wchodzi w interakcje z innymi lekami, ale należy poinformować lekarza o wszystkich stosowanych preparatach. W przypadku przyjmowania cyklosporyny konieczne może być monitorowanie jej stężenia we krwi. Preparaty żelaza i inne leki krwiotwórcze mogą zwiększać skuteczność Binocritu. W razie hospitalizacji należy poinformować personel o stosowaniu tego leku.

Kobiety w ciąży, podejrzewające ciążę lub karmiące piersią powinny poinformować o tym lekarza przed rozpoczęciem leczenia. Decyzję o stosowaniu leku podejmuje lekarz po ocenie korzyści i ryzyka.