Bevimlar, 2,5 mg, tabl.powl., 28 szt.

Bevimlar to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający substancję czynną rywaroksaban, należącą do grupy leków przeciwzakrzepowych. Preparat stosuje się u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym lub u osób z dużym ryzykiem powstania zakrzepów krwi w związku z chorobą wieńcową bądź chorobą tętnic obwodowych, która powoduje objawy.

Bevimlar jest stosowany w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) lub z ASA oraz klopidogrelem albo tyklopidyną. Lek jest wskazany do zapobiegania zdarzeniom zakrzepowym na tle miażdżycowym u dorosłych pacjentów po ostrym zespole wieńcowym (OZW) z podwyższonymi biomarkerami sercowymi. Ponadto stosuje się go w profilaktyce zdarzeń zakrzepowych u dorosłych z chorobą wieńcową lub objawową chorobą tętnic obwodowych (PAD), obciążonych wysokim ryzykiem incydentów niedokrwiennych.

Bevimlar należy do leków przeciwzakrzepowych. Jego mechanizm polega na blokowaniu czynnika krzepnięcia krwi (czynnik Xa), co zmniejsza skłonność do tworzenia się zakrzepów.

Substancją czynną jest rywaroksaban (Rivaroxabanum). Każda tabletka powlekana zawiera 2,5 mg rywaroksabanu (Rivaroxabanum).

Substancje pomocnicze: rdzeń tabletki – celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna, powidon K-30, skrobia kukurydziana, krospowidon typ B, sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian; otoczka – hypromeloza 2910, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 4000 (E 1521), tlenek żelaza żółty (E 172).

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Dawkę ustala lekarz indywidualnie. Bevimlar należy przyjmować o stałych porach, np. jedną tabletkę rano i jedną wieczorem, z posiłkiem lub bez. Lek należy stosować regularnie przez okres zalecony przez lekarza i nie wolno go odstawiać bez wcześniejszej konsultacji.

Leku nie należy stosować w przypadku: nadwrażliwości na którykolwiek składnik, czynnego krwawienia o znaczeniu klinicznym, owrzodzeń przewodu pokarmowego, nowotworu z wysokim ryzykiem krwawienia, niedawnego urazu mózgu lub kręgosłupa, niedawnych operacji mózgu, kręgosłupa lub okulistycznych, przebytych krwotoków wewnątrzczaszkowych, obecności żylaków przełyku, wad rozwojowych naczyń, tętniaka naczyniowego, poważnych nieprawidłowości naczyń wewnątrzrdzeniowych lub śródmózgowych, jednoczesnego leczenia innymi lekami przeciwzakrzepowymi (z wyjątkiem zmiany terapii lub stosowania heparyny w celu utrzymania drożności cewnika), jednoczesnej terapii przeciwpłytkowej u pacjentów po udarze lub TIA, choroby wątroby z koagulopatią i ryzykiem krwawienia (w tym marskość wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh), a także w ciąży i podczas karmienia piersią.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza, jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek, zaburzenia krzepnięcia, bardzo wysokie ciśnienie tętnicze oporne na leczenie, czynne owrzodzenie żołądka lub jelit, chorobę naczyń siatkówki, rozstrzenie oskrzelowe lub przebyte krwawienie z płuc. Ostrożność jest zalecana u osób powyżej 75 lat oraz u pacjentów ważących 60 kg lub mniej. Należy również poinformować lekarza o stosowaniu innych leków przeciwzakrzepowych, nawet jeśli są podawane w celu utrzymania drożności cewnika.

Bevimlar może powodować zawroty głowy (często) i omdlenia (niezbyt często). W przypadku wystąpienia tych objawów nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Jak każdy lek, Bevimlar może wywoływać działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Często obserwuje się: zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (anemia), co może powodować bladość skóry, osłabienie lub duszność; krwawienia z żołądka, jelit, układu moczowo-płciowego (w tym krew w moczu i obfite miesiączki), nosa, dziąseł, do oka, tkanek lub jam ciała (krwiaki, siniaki), krwioplucie, krwawienia pooperacyjne, sączenie się krwi z ran; obrzęk i ból kończyn; zaburzenia czynności nerek; gorączkę; ból żołądka, niestrawność, nudności, wymioty, zaparcia, biegunkę; obniżone ciśnienie krwi (zawroty głowy, omdlenia), ogólne osłabienie, ból głowy, wysypkę, świąd skóry; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Więcej informacji znajduje się w ulotce dołączonej do leku.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych bez recepty. Szczególnie istotne jest zgłoszenie stosowania: leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol), leków przeciwwirusowych w HIV/AIDS (rytonawir), innych leków przeciwzakrzepowych (enoksaparyna, klopidogrel, antagoniści witaminy K, np. warfaryna, acenokumarol), leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych (np. naproksen, ASA), dronedaronu (na zaburzenia rytmu serca), leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital), ziela dziurawca oraz ryfampicyny.

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające ciążę powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Bevimlar nie jest zalecany w ciąży ani w okresie karmienia piersią.

Leku nie należy stosować u osób poniżej 18. roku życia.