Bevimlar, 20 mg, tabl.powl., 14 szt.

Bevimlar to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający substancję czynną rywaroksaban, należący do grupy leków przeciwzakrzepowych.

Lek stosowany jest w profilaktyce udaru mózgu i zatorowości obwodowej u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową, którzy mają dodatkowe czynniki ryzyka, takie jak niewydolność serca, nadciśnienie, wiek ≥75 lat, cukrzyca lub przebyty udar.

Preparat jest również wskazany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepicy żył głębokich (ŻŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) u dorosłych.

U dzieci i młodzieży o masie ciała powyżej 50 kg stosuje się go w leczeniu i profilaktyce nawrotów żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po co najmniej 5 dniach wcześniejszej terapii przeciwzakrzepowej.

Bevimlar działa jako lek przeciwzakrzepowy poprzez blokowanie czynnika krzepnięcia krwi (czynnik Xa), co zmniejsza skłonność do powstawania zakrzepów.

Substancją czynną jest rywaroksaban (Rivaroxabanum). Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg rywaroksabanu (Rivaroxabanum).

Substancje pomocnicze: rdzeń tabletki – celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna, powidon K-30, skrobia kukurydziana, krospowidon typ B, sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian; otoczka – hypromeloza 2910, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 4000 (E 1521), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Dawkę ustala lekarz indywidualnie.

Bevimlar należy przyjmować codziennie o zbliżonej porze, z posiłkiem lub niezależnie od niego. Lek należy stosować regularnie przez okres zalecony przez lekarza. Nie wolno przerywać terapii bez konsultacji z lekarzem.

Leku nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik, czynnego krwawienia o znaczeniu klinicznym, owrzodzeń przewodu pokarmowego, nowotworu z wysokim ryzykiem krwawienia, niedawnego urazu mózgu lub kręgosłupa, niedawnych operacji mózgu, kręgosłupa lub okulistycznych, przebytych krwotoków wewnątrzczaszkowych, obecności żylaków przełyku, wad rozwojowych naczyń, tętniaka, poważnych nieprawidłowości naczyń wewnątrzrdzeniowych lub śródmózgowych, jednoczesnego leczenia innymi lekami przeciwzakrzepowymi (z wyjątkiem zmiany terapii lub stosowania heparyny w celu utrzymania drożności cewnika), leczenia OZW terapią przeciwpłytkową u pacjentów po udarze lub TIA, choroby wątroby związanej z koagulopatią i ryzykiem krwawienia (w tym marskość wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh), a także w okresie ciąży i karmienia piersią.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza, jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek, zaburzenia krzepnięcia, bardzo wysokie ciśnienie tętnicze oporne na leczenie, czynne owrzodzenie żołądka lub jelit, chorobę naczyń siatkówki, rozstrzenie oskrzeli lub przebyte krwawienie z płuc. Ostrożność jest zalecana u osób powyżej 75 lat oraz ważących 60 kg lub mniej. Należy również poinformować lekarza o stosowaniu innych leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza przy zmianie terapii lub stosowaniu heparyny w celu utrzymania drożności cewnika.

Bevimlar może powodować zawroty głowy (często) i omdlenia (niezbyt często). W przypadku wystąpienia tych objawów nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Jak każdy lek, Bevimlar może wywoływać działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią.

Często obserwowane działania niepożądane (u 1 na 10 osób) to: zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (anemia), co może powodować bladość skóry, osłabienie lub duszność; krwawienia z żołądka, jelit, układu moczowo-płciowego (w tym krew w moczu i obfite krwawienia miesiączkowe), nosa, dziąseł; krwawienia do oka, tkanek lub jam ciała (krwiaki, siniaki); krwioplucie; krwawienia skórne lub podskórne; krwawienia pooperacyjne; sączenie się krwi lub płynu z ran; obrzęk i ból kończyn; zaburzenia czynności nerek; gorączka; ból żołądka, niestrawność, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka; obniżone ciśnienie tętnicze (zawroty głowy, omdlenia); ogólne osłabienie, zmęczenie, ból głowy, zawroty głowy; wysypka, świąd skóry; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych w badaniach krwi.

Szczegółowe informacje znajdują się w ulotce dołączonej do leku.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także tych bez recepty. Szczególnie istotne jest zgłoszenie stosowania: leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol), leków przeciwwirusowych w HIV/AIDS (rytonawir), innych leków przeciwzakrzepowych (enoksaparyna, klopidogrel, antagoniści witaminy K, np. warfaryna, acenokumarol), leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych (np. naproksen, kwas acetylosalicylowy), dronedaronu (na zaburzenia rytmu serca), leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital), ziela dziurawca oraz ryfampicyny (antybiotyk).

Kobiety w ciąży, karmiące piersią, planujące ciążę lub podejrzewające ciążę powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Bevimlar nie jest zalecany w ciąży ani w okresie karmienia piersią.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.